ขอบคุณ
๒๘ มกราคม
น่าสงสารครูผู้หญิง ตั้งใจกระทำหน้าที่ของตนให้ตลอดปี แต่พอเหลืออีกสามวันจะจบประมวลการสอนก็มาถึงแก่กรรมเสีย
วันพรุ่งนี้ จะไปโรงเรียนฟังเรื่อง "เรืออับปาง" แล้วปีนี้ก็เป็นอันจบบทเรียน วันที่ ๑ มกราคมเริ่มการสอบไล่แล้วก็จะสำเร็จชั้นมัธยมปีที่ ๓ เรียนชั้นมัธยมปีที่ ๔ ต่อไป
โธ่ ถ้าคุณครูหญิงไม่ถึงแก่กรรมเสียก่อนแล้ว มันจะเป็นเรื่องที่น่าดีใจมากทีเดียว
เมื่อหวนคิดถึงเดือนพฤษภาคม ซึ่งเปิดภาคเรียนใหม่นั้น รู้สึกว่าได้เพิ่มความรู้ขึ้นกว่าเก่ามากมาย การพูดและการเขียน ดีกว่าครั้งนั้นมาก ได้รู้ในสิ่งที่ผู้ใหญ่สามัญไม่อาจรู้ และช่วยเหลือผู้ปกครองในการงานต่าง ๆ ได้มาก ไม่ว่าอ่านอะไร ดูเหมือนจะเข้าใจได้ดีทั้งนั้น เป็นความพอใจอย่างยิ่ง แต่การที่เราได้ถีบขึ้นมาถึงขีดนี้ได้ ก็ไม่รู้ว่าได้มีผู้ทำการส่งเสริมและช่วยเหลือเรามาเท่าไรแล้ว ไม่ใครก็ใครคนหนึ่งได้ช่วยส่งสอนอธิบายให้ ไม่ว่าจะอยู่ในบ้าน ในโรงเรียน กลางถนน หรือที่หนึ่งที่ใด ทุกแห่งที่เราอยู่ ได้เห็น ได้ยิน ฉะนั้น ขอขอบใจทุกท่าน
บุคคลแรกที่ขอขอบคุณ คือคุณครู คุณครูที่รักและกรุณาเรา ส่ิงที่ข้าพเจ้ารู้ในบัดนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ครูสอนให้ด้วยเต็มกำลังทั้งใจและกาย ต่อจากนั้นขอขอบคุณประดิษฐ์ รักธรรม ผู้ซึ่งอนุเคราะห์อธิบายเรื่องต่าง ๆ นานาให้เข้าใจให้ผ่านความลำบากต่าง ๆ ไปได้ และทำให้การทดลองได้ผลอีกคนหนึ่งคือ เดช สุรริทธิ เขาได้ทำตัวอย่างให้เห็นว่า "ความพยายามนำมาซึ่งความสำเร็จ" เสนาะ นิยมธรรม เพื่อนผู้สนิทสนมผู้ย้อมนำ้ใจเราให้เป็นผู้มีใจกรุณาและดีงาม อั๋น ถนัดการช่าง และ อรรถ เกียรติขจร ผู้ซึ่งทำตัวอย่างแห่งความกล้าหาญและอดทน ต่อความยากลำบาก และความรักในการงาน ขอขอบคุณเพื่อนทุกคนที่กล่าวนานมาแล้ว ตลอดถึงที่ไม่ได้กล่าว
ผู้ที่ข้าพเจ้าขอบคุณเหนือผู้อื่น คือ คุณพ่อซึ่งเป็นทั้งครูคนแรกที่สุดของข้าพเจ้า ได้ให้คำปรึกษาอันฉลาด และคำสอนในเรื่องทุกเรื่องที่ควรรู้ ในขณะซึ่งต้องทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อเลี้ยงข้าพเจ้า ได้ปิดบังความทุกข์ลำบากของตนไว้ เพื่อให้ข้าพเจ้าได้เรียนไปเพื่อความสะดวกและให้ความเป็นอยู่เต็มไปด้วยความร่าเริง
อีกคนหนึ่ง ก็คือคุณแม่ผู้เมตตาและรักข้าพเจ้า คุณแม่เป็นผู้ที่ข้าพเจ้ารักมากที่สุด เป็นทูตสวรรค์ที่เฝ้าพิทักษ์ข้าพเจ้า ถือเอาความสุขของข้าพเจ้าเป็นความสุขของท่านและถือเอาความ เศร้าโศกข้าพเจ้าเป็นความเศร้าโศกของท่านเอง ได้เรียนร่วมกันทำงานร่วมกันและร้องไห้ร่วมกันกับข้าพเจ้าเสมอมา มือหนึ่งลูบศีรษะ อีกมือหนึ่งชี้ทางสวรรค์
โอ้คุณแม่ ลูกขอกราบลงกับฝ่าเท้าของคุณแม่เหมือนดังได้เกลือกกลิ้งอยู่กับฝ่าเท้าคุณแม่มาแล้วในเยาว์วัย ลูกขอขอบพระคุณในความรักและความเสียสละซึ่งซาบซ่านอยู่ในอกของลูกมาตลอดเวลา ๑๓ ปีนี้
(อ่านต่อบทที่ ๘๓ "เรืออับปาง")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น