หน้าสุดท้ายของคุณแม่
๑ กุมภาพันธ์
"ประเสริฐ ลูกรัก
การเรียนสำหรับปีนี้ได้จบลงแล้ว เป็นการดีมากที่ในวันสุดท้ายขอปี เจ้าได้เรียนเรื่องเด็กหนุ่มผู้มีหัวใจอันน่าชมผู้หนึ่ง ซึ่งสละชีพเพื่อเพื่อนที่รักของเขา เจ้าเองก็จะต้องจากกับครู และเพื่อนของเจ้าแล้ว แม่มีข่าวที่น่าเศร้าซึ่งจะบอกกับเจ้าเรื่องหนึ่ง คือการจากกันครั้งนี้ ไม่ใช่เป็นการจากกันชั่วเวลาปิดภาคเรียนเท่านั้น แต่เป็นการจากกันด้วยเวลาอันช้านาน ทั้งนี้เกี่ยวด้วยหน้าที่ในอาชีพ คุณพ่อของเจ้าจะต้องย้ายไปทำงานในจังหวัดอื่น และครอบครัวก็จะต้องไปด้วย พอถึงต้นปีใหม่ก็จะออกเดินทาง ต่อไปเจ้าก็จะต้องย้ายโรงเรียนใหม่ นี่คงจะเป็นเรื่องที่น่าเสียใจมากสำหรับเจ้า แม่เชื่อว่าเจ้ารักโรงเรียนเก่าของเจ้ามาก ภายในสี่ปีนี้ เจ้าได้รับความพอใจในการเรียนของเจ้าทุกวัน วันละสองเวลาในระหว่างเวลาอันช้านานนั้น ทุก ๆ วันได้เห็นหน้าครู เพื่อน นักเรียนและพ่อแม่ของเพื่อนนักเรียน และทุก ๆ วันเจ้าจะได้เห็นพ่อหรือแม่มารับเจ้าด้วยความยิ้มแย้ม จิตใจของเจ้าเบิกบานก็เพราะโรงเรียนนี้ เพื่อนอันเป็นจำนวนมากมาย ก็ได้มาคบกันที่นี่ ความรู้ต่าง ๆ ที่มีประโยชน์ก็ได้รับจากโรงเรียนนี้ทั้งสิ้น
ในที่นี้ แม้เจ้าจะได้เคยผ่านความเบื่อหน่ายและความยากลำบากมามาก แต่สิ่งเหล่านั้นก็ล้วนเป็นประโยชน์แก่เจ้าทั้งสิ้น ฉะนั้นเจ้าจะต้องลาจากพวกเขาด้วยความจริงใจ บรรดาพวกเพื่อนฝูงของเจ้านั้น ก็คงมีบ้างที่จะไปประสบกับโชคร้ายหรือไม่ก็จะต้องกำพร้าพ่อหรือกำพร้าแม่ และบางทีอาจจะตายเสียแต่อายุยังน้อยก็คงมี และคงมีบ้างที่จะได้ออกทำสงครามและตายไปอย่างมีเกียรติ หรือไม่เป็นกรรมกรอันซื่อสัตย์และกล้าหาญ ในจำนวนเหล่านี้อาจจะมีจำนวนมากที่จะได้สร้างประโยชน์ให้แก่ชาติ ประเทศและเป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ฉะนั้นจึงควรอำลาต่อบุคคลทั้งหลายเหล่านี้ด้วยใจอันดีงาม เหลือส่วนหนึ่งของจิตใจเจ้าไว้ในครอบครัวอันใหญ่นั้น เจ้าได้เข้าไปอยู่ในครอบครัวนี้ตั้งแต่เจ้ายังเป็นเด็กอยู่ บัดนี้ก็ใกล้วัยความเป็นหนุ่มที่แข็งแรงแล้ว และเนื่องด้วยครอบครัวใหญ่นี้รักเจ้ามาก พ่อแม่ของเจ้าก็เลยรักครอบครัวนี้มากด้วย
โรงเรียนเป็นมารดา ประเสริฐ โรงเรียนได้รับเจ้าไปจากอ้อมแขนของแม่ ซึ่งในเวลานั้นเจ้ารู้ภาษาเพียงเล็กน้อย บัดนี้โรงเรียนได้สร้างให้เจ้ากลายเป็นคนมีความรู้กว้างขวางแข็งแรง ดีงาม และขยัน แล้วก็คืนมาให้แม่เจ้า ต้องขอบคุณและอย่าลืมเสีย ซึ่งความจริงเจ้าก็คงไม่ลืมเป็นแน่
ต่อไปเจ้าจะต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เดินทางท่องเที่ยวไปรอบโลก เจ้าจะได้พบเมืองใหญ่ ๆ หรืออนุสาวรีย์ที่สำคัญ ๆ เจ้าก็จะจดจำสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านไปแล้ว แต่บ้านขาวอันมีหน้าต่างบานน้อย ๆ และสวนดอกไม้เล็ก ๆ ซึ่งเป็นวัตถุก่อสร้างที่ให้กำเนิดความรู้ของเจ้านั้น จะฝังแน่นอยู่ในขั้วหัวใจของเจ้าจนตราบชั่วชีวิตของเจ้า เช่นเดียวกับที่แม่จะจำไว้ในฐานะที่แม่ได้ยินเสียงของเจ้าเมื่อลืมตามองโลกเป็นครั้งแรกฉะนั้น
จากแม่ของเจ้า"
(อ่านต่อบทที่ ๘๕ "การสอบไล่")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น