คุณพ่อ
๑๗ มกราคม
"ประเสริฐ ลูกรัก
ถ้าเป็นเพื่อนของเจ้า เช่น อรรถหรือเสนาะ เชาก็คงไม่ออกปากตอบพ่อของเจ้าอย่างวันนี้เลย
ประเสริฐ ทำไมเจ้าจึงทำเช่นนี้เล่า?
จงสัญญาต่อพ่อเจ้าเสียว่า แต่นี้ไป จะไม่ให้มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อีก เมื่อพ่อเจ้ากล่าวติเตียนเจ้าก่อนที่เจ้าจะตอบด้วยคำพูดอย่างเสียกิริยาเช่นนั้น เจ้าจงนึกถึงวันหนึ่งในอนาคต ซึ่งพ่อจะเรียกเจ้าเข้าไปข้างที่นอนของพ่อ แล้วกล่าวกับเจ้าว่า
"ประเสริฐ พ่อกำลังจะจากเจ้าไปแล้ว"
ลูกรัก เมื่อถึงเวลาที่เจ้าไม่ได้เห็นพ่อเจ้า เจ้าเข้าไปในห้องของพ่อ เห็นแต่หนังสือที่พ่อเจ้าเหลือทิ้งไว้และหวนคิดไปถึงสิ่งเจ้าได้ กระทำต่อพ่อเจ้าไว้ เจ้าก็คงจะรู้สึกเสียใจเป็นแน่ และคงจะกล่าวกับตัวเองว่า "เหตุไฉนในเวลานั้น เราจึงเป็นเช่นนั้นนะ" และในเวลานั้น เจ้าจึงจะรู้ว่าพ่อเจ้ารักเจ้าเพียงไร รู้ว่าในเวลาที่พ่อเจ้าดุด่าเจ้านั้น พ่อเจ้าได้กล้ำกลืนน้ำตาไว้ภายใน รู้ว่าการที่พ่อเจ้าตักเตือนสั่งสอนเจ้านั้นก็ เพราะรักเจ้านั่นเอง ในเวลานั้น เจ้าจะต้องร้องไห้ ด้วยความเสียใจ และจะต้องกราบลงบนโต๊ะเขียนหนังสือของพ่อเจ้า อันเป็นโต๊ะที่พ่อเจ้านั่งประจำทำงานอย่างไม่คิดถึงชีวิตเพื่อลูก ๆ เท่านั้น ในเวลานั้นเจ้าคงจะไม่รู้ว่า นอกจากความรักความกรุณาอันพ่อมีต่อเจ้าแล้ว พ่อได้ปิดบังทุกสิ่งจากเจ้าทั้งสิ้น เจ้าคงจะไม่รู้ว่า เนื่องด้วยพ่อเจ้าทำงานมากเกินไป จนน่ากลัวจะทนอยู่ต่อไปไม่ได้ แม้กระนั้นก็ยังกล่าวถึงเจ้า ไม่วางใจในเรื่องเจ้า และในเวลาที่กล่าวดังนั้น พ่อเจ้ามักจะถือตะเกียงเข้าไปในห้องนอนของเจ้า แอบดูท่าทางการนอนของเจ้า แล้วพอกลับออกมาก็พยายามทำงานต่อไปอีก ในโลกนี้แม้จะมีความเป็นห่วง ความทุกข์ลำบากมากสักเพียงไรก็ตาม ถ้าพ่อเจ้าได้เห็นเจ้าอยู่ข้าง ๆ แล้ว ก็จะลืมความเป็นห่วง ความทุกข์ยกานั้นไปหมด ทั้งนี้ก็เพื่อหาความรักจากตัวเจ้า เพื่อแสวงหาความปลอบโยนจากเจ้า ฉะนั้นถ้าเจ้าแสดงความไม่พอใจหรือเบื่อหน่ายต่อพ่อเจ้า ทำให้พ่อเจ้าขาดความรักของเจ้าไปแล้ว พ่อเจ้าจะเศร้าโศกสักเพียงไร
ประเสริฐ จงอย่าทำใจของเจ้าให้สกปรกด้วยความอกตัญญู แม้เจ้าจะเป็นนักปราชย์ที่สามารถ ก็ยังไม่พอที่จะตอบแทนความยากลำบากที่พ่อเจ้าได้ฟูมฟักเจ้ามา และยิ่งกว่านี้ชีวิตของมนุษย์นั้น เมื่อไรจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น เป็นสิ่งที่คาดคะเนไม่ได้ พ่อเจ้าอาจจะตายไปในระวห่างที่เจ้ายังมีอายุน้อยอยู่ ซึ่งอาจจะเป็นภายในสามปี สองปี หรืออาจจะเป็นวันพรุ่งนี้ก็เป็นได้เหมือนกัน
ประเสริฐ ลูกรักของแม่
ถ้าพ่อเจ้าตายไปจริง ๆ แล้ว แม่จะต้องสวมเครื่องแต่งตัวไว้ทุกข์ ในบ้านก็จะเงียบเหงาเศร้าโศกและวังเวงเหมือนกับบ้านที่ไม่มีใครอยู่
เร็ว เจ้าจงไปหาพ่อในห้องทำงานของพ่อเจ้าแล้วเดินเข้าไปเงียบ ๆ ฟบศีรษะลงบนตักของพ่อเจ้า ขอให้พ่อเจ้าอภัยต่อเจ้า และให้พ่อเจ้าอวยพรแก่เจ้า
จากแม่ของเจ้า"
(อ่านต่อบทที่ ๗๙ "การเดินทางท่องเที่ยวตามชนบท")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น