เหตุวิวาท
๕ ตุลาคม
วันนี้เรื่องที่ได้คาดหมายไว้แล้วก็เกิดขึ้นจริง ๆ เนื่องด้วยแก่นถูกครูไล่ออก คิดจะแก้แค้นเดชจึงมาคอยดักเดชที่ข้างถนน เดชต้องไปรับน้องสาวที่โรงเรียนสตรีทุกวัน พอพี่สมถวิลออกจากโรงเรียนแลเห็นเดชกำลังต่อยกับแก่น ก็วิ่งตัวสั่นกลับมาที่บ้าน ที่จะเกิดเรื่องขึ้นเป็นดังนี้ ขณะที่เดชกำลังกลับบ้านกับน้องสาวนั้น แก่นสวมหมวกเอียงเผล้มาทางซ้ายจัดเดินตามหลังเดชไป พอลับตา ก็จับผมของน้องสาวเดชกระชากมาข้างหลังโดยแรง น้องสาวเดชเกือบจะล้มหงายและร้องไห้เสียงลั่น เดชหันไปดูเห็นแก่นกำลังยืนจังก้าอยู่ ด้วยท่าทางคล้ายจะเป็นเชิงบอกว่า "ข้าโตกว่าเอ็งนะ ถ้าเอ็งขืนมีเสียงละ ข้าจะต่อยให้คว่ำทีเดียว"
แต่เดชไม่กลัวเลย กม้เขาจะเล็กกว่า เขากระโดดเข้าไปประจัญหน้าปรปักษ์ของเขา แล้วต่อยทันที หมัดยังไม่ทันถึงตัวแก่น ก็ถูกแก่นต่อยกระเด็นออกมา ในเวลานั้นตามถนนนอกจากนักเรียนหญิงแล้ว ไม่มีใครเลย มีมีใครกล้าเข้าห้ามปราม แก่นผลักเดชลงไปนอนหงายแล้วก็ขึ้นคร่อมเลือกต่อยเอาตามชอบใจ ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้นเดชก็หูแตก ตาบวม เลือดจมูกไหล แต่แม้จะถูกเจ็บถึงเพียงนั้นก็ตาม เดชไม่ยอมแพ้ เขาร้องว่า
"ตายเป็นตาย ไม่มีหนีหรอก"
สองคนผลัดกันล้มผลัดกันลุก อยู่เช่นนั้นเป็นนานขณะนี้มีคนเดินทางผ่านมาและหยุดดูการต่อสู้ระหว่างเด็กทั้งสองบ้าง แล้วมีหญิงคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาทางหน้าต่างแล้วพูดว่า
"ขอให้คนเล็กชนะเถิด" และคนอื่นก็ร้องว่า
"เขาป้องกันน้องสาวของเขา ต่อยเข้า ต่อยเข้า ต่อยให้แรงกว่านี้" และต่างพากันด่าแก่นว่า
"ข่มแหงคนเล็กกว่า เลวจริง" แต่แก่นก็ยังคงจับเดชไว้แน่น
"ยอมแพ้ไหม?"
"ไม่ยอม"
"ยอมแพ้ไหม?"
"ไม่ยอม"
ในขณะนั้นเดชพยายามใช้กำลังทั้งหมดพลิกตัวขึ้นมาได้ ปล้ำเอาแก่นล้มนอนหงายลงที่บันไดหิน แล้วเดชก็ขึ้นทับตัวแก่น เข่ากดหน้าอกไว้
"เอ๊ะ เด็กนี้มีมีดด้วยหรือ" คนที่ยืนข้าง ๆ คนหนึ่งร้องขึ้น แล้ววิ่งเข้ามาจะแย่งมีดจากมือแก่นไป เดชเห็นเช่นนั้นก็โกรธมาก จึงจับแขนแก่นข้างที่ถือมีดไว้ทั้งสองมือ แล้วก้มลงเอาปากกัดมือแก่นจนเลือดไหล แก่นต้องปล่อยมีดหล่นจากมือ พอดีมีคนรุมกันเข้ามาหลายคนช่วยกันดึงเด็กทั้งสองออกจากกัน แก่นเลยผละหนีไป ส่วนเดชมายืนอยู่ข้างน้องสาวซึ่งกำลังร้องไห้อยู่ ตามใบหน้าเต็มไปด้วยแผล ตาข้างหนึ่งเขียว แต่ก็มีเค้าแห่งความภาคภูมิใจในความมีชัยของตน มีเด็กหญิง ๒-๓ คนช่วยกันเก็บหนังสือและสมุดกระจัดกระจายอยู่บนถนนให้เดช
"เก่งมาก เก่งมากรักษาเกียรติยศน้องสาวไว้ได้" คนที่ยืนข้าง ๆ พูดขึ้น
เดชเห็นกระเป๋าหนังสือสำคัญยิ่งกว่าความชนะในการต่อยกัน ได้เอาหนังสือและสมุดมาตรวจดูว่าจะมีสิ่งใดขาดหายหรือเปล่า แล้วเอาแขนเสื้อปัดหนังสือให้เรียบร้อย นับจำนวนปากกา เก็บเข้าที่เดิม แล้วก็คืนเข้าสู่ลักษณะเคร่งขรึมดังเดิมของเขา พูดกับน้องสาวของเขาว่า
"กลับบ้านเถิด พี่ยังมีเลขอีกข้อหนึ่งที่ยังคิดไม่ออก"
(อ่านต่อบทที่ ๕๕ "พ่อแม่ของนักเรียน")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น