วันอังคารที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2565

บทที่ ๕๕ พ่อแม่ของนักเรียน


พ่อแม่ของนักเรียน

๖ ตุลาคม


พ่อของเดช  กลัวว่าลูกของตนจะไปพบกับแก่นแล้วจะเกิดเรื่องดังที่เป็นมาอีก  วันนี้จึงมารับเอง  ความจริงแก่นได้ถูกส่งไปอยู่โรงเรียนดัดสันดานเสียแล้ว  และจะออกมาข้างนอกอีกไม่ได้

    วันนี้พ่อแม่ของนักเรียนมากันมาก  พ่อของอรรถ เกียรติขจร ก็มา  หน้าตาก็เหมือนกับลูก  เป็นคนผอม  ท่าทางว่องไว  หนวดแหลม  ที่ปากกระเป๋าเสื้อมีแถบเหรียญติดอยู่

    ข้าพเจ้าเกือบจะจำพ่อแม่ของนักเรียนได้ทั้งหมด  มีหญิงแก่คนหนึ่ง มีหลานเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ ๒  แกมาโรงเรียนวันละ ๔ ครั้ง  ไม่ว่าจะเป็นวันฝนตกหรือแดดออก  เพื่อช่วยสวมเสื้อนอก  กลัดดุมปัดฝุ่น  จัดสมุดหนังสือให้บ้าง  สำหรับหญิงแก่ผู้นี้ดูเหมือนว่านอกจากหลานผู้นี้แล้ว  แกไม่มีอะไรที่จะคิดถึงอีกเลย  และนายร้อยเอกทหารปืนใหญ่พ่อของสันทัด  เด็กขาด้วนซึ่งช่วยเด็กให้พ้นจากการถูกรถทับก็มาที่โรงเรียนเสมอ  เมื่อเพื่อนของสันทัดกระทำความเคารพ  เขาก็ทำความเคารพตอบทุกคน  ถ้าเป็นเด็กคนจนที่สวมเครื่องแต่งตัวหยาบ ๆ ด้วยแล้ว  เขายิ่งเอาใจใส่และอ็นดูมาก   เด็กรักและเคารพเขาทุกคน

    มีเรื่องที่น่าสลดใจเรื่องหนึ่ง  คือสุภาพบุรุษผู้หนึ่งตามปกติเขามารับลูกเขาที่โรงเรียนทุกวัน  แต่เนื่องด้วยเมื่อเดือนที่แล้วลูกของเขาได้ตายไปเสียคนหนึ่ง  ต่อจากนั้นมา  เขาจึงให้สาวใช้มารับแทน  เมื่อวานนี้บังเอิญเขามาที่โรงเรียน  มาเห็นพวกเพื่อน ๆ ของลูกคนที่ตายเข้าเลยไปหลบอยู่ที่มุมห้องเรียน  เอามือปิดหน้าแล้วร้องไห้  เมื่อครูใหญ่เห็นเข้า  ได้จูงมือเข้าไปในห้องครูใหญ่พร้อมกัน

    ในเหล่าพ่อแม่ของเด็ก ๆ นั้น  บางคนจำชื่อของเพื่อนของลูกตนได้หมดก็มี  นักเรียนหญิงในโรงเรียนชั้นมัธยมที่อยู่ใกล้ ๆ ก็มารับน้องของตน  มีสุภาพบุรุษแก่คนหนึ่งซึ่งเคยเป็นนายพันเอกมาแล้ว  พอเห็นหนังสือหรือสมุดของนักเรียนหล่นจากกระเป๋าก็ไปช่วยเก็บให้  นอกจากนั้นก็มักจะได้เห็นนักเรียนสาว ๆ แต่งตัวสวยงาม  คุยกันถึงเรื่องต่าง ๆ ในโรงเรียน  เช่น  "เลขข้อนี้ยากเหลือเกิน  ไวยากรณ์บทนั้น  วันนี้ครูคงสอนไม่หมดเป็นแน่"  เป็นต้น

    ในชั้นเดียวกันถ้ามีนักเรียนคนไหนป่วย  ทุกคนก็รู้กันทั้งนั้น  และเมื่อเขาหายป่วยกลับมา  ต่างคนก็พากันดีใจ  วันนี้ตรงที่แม่ของซุ่นหลีนั่งขายผักนั้น  มีทั้งสุภาพบุรุษและคนงานยืนล้อมอยู่ตั้ง ๑๐ กว่าคน  สอบถามอาการป่วยของเด็กคนหนึ่ง  ซึ่งอยู่ชั้นเดียวกับน้องชายของข้าพเจ้า  เด็กคนนี้อยู่ใกล้กับบ้านของซุ่นหลี  กำลังป่วยและมีอาการที่น่าวิตกมาก  สำหรับในโรงเรียนนั้น  ไม่ว่าใครล้วนเป็นเพื่อนที่ดีและเสมอกันไปหมดทั้งนั้น

(อ่านต่อบทที่ ๕๖ "นักโทษเลขที่ ๗๘")

 

ไม่มีความคิดเห็น: