ถนน
๒๕ กันยายน
"ประเสริฐ
วันนี้ ขณะที่เจ้ากลับจากบ้านครู พ่อได้ยืนมองดูเจ้าอยู่ที่หน้าต่าง เจ้าได้ชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง การเดินตามถนนจะต้องใช้ความระมัดระวังให้จงมาก ตามถนนก็มีหน้าที่ที่เราจะต้องปฏิบัติเหมือนกัน เมื่อเจ้ารู้ว่าอยู่ในบ้านต้องประพฤติตัวเป็นคนดีแล้ว ในเวลาที่อยู่ตามถนนก็ต้องทำตัวหใ้ดีเหมือนกัน ถนนเป็นบ้านของคนทั่วไป ประเสริฐ เจ้าจงอย่าลืมว่าเมื่อสวนกับคนแก่ หญิงที่อุ้มเด็ก คนขาเสีย คนแบกของหนัก คนสวมเครื่องไว้ทุกข์ เจ้าจะต้องหลีกทางให้เขาไปด้วยความอ่อนน้อม เจ้าจะต้องแสดงความคารวะต่อคนแก่ คนเคราะห์ร้าย คนทุพพลภาพ กรรมการ คนตายและเพศที่เป็นแม่ ในเวลาที่เห็นคนจวนจะถูกรถทับ ถ้าเป็นเด็กก็จะต้องเข้าทำการช่วยเหลือ ถ้า่เป็นคนโตก็จะต้องเตือนเขา ถ้าเห็นเด็กนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว ก็จะต้องเข้าไปถามเหตุที่ร้องไห้ เห็นไม้เท้าของคนแก่หล่นลง ก็จะต้องเข้าไปช่วยเก็บขึ้นมาให้ ถ้าเห็นเด็กต่อยกัน ก็จะต้องเข้าไปห้าม ถ้าเป็นผู้ใหญ่ก็อย่าเข้าไปใกล้ อย่าเข้าไปดูภาพที่ทารุณโหดร้าย เพราะดูแล้วจะทำให้ใจเหี้ยมขึ้น ถ้าเห็นตำรวจจับใครมา แม้จะมีคนจับกลุ่มยืนดูอยู่ก็ไม่ควรเข้าไปดูด้วย เพราะคนนั้น อาจจะไม่มีผิดเลยก็เป็นได้
ถ้ามีเปลหามคนไข้ของโรงพยาบาลผ่านไป ก็อย่าคุยหรือหัวเราะกับเพื่อน เพราะคนที่นอนอยู่ในเปลนั้น อาจจะเป็นคนที่จวนเจียนจะตายหรือาอจจะเป็นการนำไปฝังก็ได้ เมื่อผ่านหรือสวนกับเด็กกำพร้า จะต้องหลีกทางให้ ไม่ว่าผู้ที่เราเห็นนั้น จะเป็นเด็กตาบอด เด็กหลังโกง เด็กกำพร้าหรือเด็กที่ถูกละทิ้ง จะต้องนึกเสียว่าผู้ที่ผ่านไปเมื่อขณะนี้นั้น ไม่ใช่อื่นไกล คือเพื่อนมนุษย์ผู้เคราะห์ร้าย และถ้าได้เห้นคนที่ทุพพลภาพจนน่าเกลียด และน่าหัวเราะ จงทำเป็นมองไม่เห็นเสีย ตามถนนหรือทางเดิน ถ้าเห็นไม้ขีดไฟที่ยังไม่ดับ ก็จะต้องเหยียบให้ดับ เพราะถ้าไม่ดับมันก็อาจจะเกิดเป็นเรื่องใหญ่ จนทำลายชีวิตมนุษย์ได้ ถ้ามีคนมาถามทางต่อเรา จะต้องบอกด้วยความเต็มใจจนเขาเข้าใจชัด อย่าเที่ยวมองเที่ยวหัวเราะใคร ๆ ไม่จำเป็นก็อย่าวิ่งอย่าตะโกน รวมความได้ว่า แม้อยู่ตามถนน ก็ต้องทำตนให้เรียบร้อย ระดับการศึกษาของพลเมืองนั้นจะเห็นได้ก็ด้วยการบำเพ็ญตนของคนเดินตามถนน ตามถนนถ้ามีการกระทำที่ไม่ดี ในบ้านก็ต้องมีการกระทำที่ไม่ดีด้วยเป็นแน่
อนึ่ง การใช้ความสังเกตขณะที่ไปตามถนนหนทางนั้น ก็เป็นสิ่งที่สำคัญควรที่จะสังเกตและจดจำไว้ ในเวลาต่อไปเมื่อออกจากเมืองนี้ไปอยู่เมืองอื่น และถ้ายังสามารถจดจำสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจน จำเรื่องในที่นั่นที่นี่ได้แล้ว ก็จะเป็นเรื่องที่น่าสนุกสนานเหมือนกัน ที่เกิดของเราเป็นโลกของเราตั้งหลายปี เราเคยอยู่ที่นี่ หัดเดินจากแม่ของเรา เราได้เรียนความรู้ขั้นแรกจากที่นี่ อบรมความสะเทือนใจในเบื้องต้น พบเพื่อนคนแรกที่สุดที่นี่ เป็นมาตุภูมิของเราโดยแท้จริง สอนเรา รักเรา อารักขาเรา เราจะต้องสอดส่องถนนของเมืองและประชาชนในเมือง และจะต้องมีความรักต่อเมือง ถ้าพลเมืองและถนนของเมืองดูถูกดูหมิ่น เราจะต้องทำการป้องกันอย่างเต็มกำลัง
จากพ่อของเจ้า
(อ่านต่อบทที่ ๕๓ "โรงเรียนกลางคืน")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น