ครูป่วย
๒๕ กันยายน
บ่ายวันนี้เมื่อกลับจากโรงเรียน ก็เลยแวะไปเยี่ยมครูซึ่งป่วยเนื่องจากทำงานมากเกินไป คุณแม่บอกข้าพเจ้าว่าวันหนึ่ง ๆ ครูสอนเราตั้ง ๕ ชั่วโมง สอนกายบริหารอีก ๑ ชั่วโมง แล้วยังไปสอนหนังสือที่โรงเรียนกลางคืนอีกสองชั่วโมง เวลากินข้าวก็กินแต่เพียงเล็กน้อยและโดยเร็ว ทำงานแต่เช้าจนค่ำ ไม่มีเวลาพักผ่อน ฉะนั้นร่างกายจีงอ่อนเพลียลง คุณแม่คอยอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ ข้าพเจ้าออกมาคนเดียว พบครูศักดิ์ซึ่งมีหนวดดกดำที่กลางบันได ครูซึ่งนักเรียนกลัว แต่ไม่เคยลงโทษนักเรียน แกพองตา มองดูเราทำเสียงดังเหมือนกับสิงโตเป็นการล้อเลียน แต่ไม่หัวเราะ ข้าพเจ้านึกขำท่วงทีของแกไม่หาย จนเดินขึ้นไปบนห้องของครูแล้วกดกระดิ่งที่หน้าประตู
คนใช้ได้นำข้าพเจ้าไปในห้องเล็กแสงสลัวห้องหนึ่ง ครูนอนอยู่ในห้งอบนเตียงเล็ก แกเอามือป้องตามองดูเมื่อเห็นข้าพเจ้า ก็ร้องเรียกด้วยน้ำเสียงอันเต็มไปด้วยความรักใคร่ว่า
"อ้อ ประเสริฐ เธอมาเยี่ยมครูรึ"
ข้าพเจ้าเดินไปใกล้เตียง ครูเอามือวางลงบนไหล่ข้าพเจ้าแล้วพูดว่า
"ขอบใจเธอเหลือเกิน ประเสริฐ ครูป่วยมากเห็นไหม ที่โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง? พวกเธอเป็นอย่างไรกันบ้าง? สบายกันดีทุกคนหรือ? แม้ครูจะไม่ได้สอนพวกเธอก็คงเรียนด้วยความขยันไม่ใช่หรือ"
คิดจะตอบว่า "เปล่า" แต่ครูได้ตัดคำพูดของเราเสียว่า
"แน่ทีเดียว แน่ทีเดียว พวกเธอรักฉันมาก" พูดแล้วก็ถอนใจใหญ่
ข้าพเจ้าหันไปมองดูรูปอันเป็นจำนวนมากที่ข้างฝา
"เธอเห็นไหม" ครูบอก "รูปเหล่านั้นได้มาระหว่าง ๒๐ ปีนี้ ล้วนเป็นเด็กที่ครูสอนทั้งนั้น เป็นเด็กดีทุกคน เขาให้ครูไว้เป็นที่ระลึก เมื่อเวลาครูจะตายครูจะได้มองรูปเหล่านี้จนวาระที่สุด ชีวิตของครูได้ฝังอยู่กับเหล่าเด็กอันแข็งแรงและซุกซนเหล่านี้ตลอดมา เมื่อเธอเรียนสำเร็จชั้นมัธยม ๓ แล้ว เธอจะเอารูปมาให้ครูสักรูปหนึ่งไหม?"
พูดแล้วหยิบส้มมาจากโต๊ะผลหนึ่ง ส่งมาให้ข้าพเจ้าแล้ว่า
"ครูไม่มีอะไรจะให้เธอ นี่ของที่เขาเอามาเยี่ยม"
ข้าพเจ้าจ้องมองดูผลส้ม รู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งตนเองก็บอกไม่ถูกว่าเพราะอะไร
"ครูจะบอกกับเธอ" ครูกล่าวต่อไป "ครูยังหวังว่า โรคของครูจะหาย และถ้าหากว่าไม่หายแล้ว ก็ขอให้เธอเอาใจใส่ในวิชาเลขคณิตให้มาก เพราะเป็นวิชาที่เธออ่อนจะต้องหมั่นเรียนให้จงดี ความลำบากมีเฉพาะในตอนต้นเท่านั้น สิ่งที่ทำไม่ได้นั้นไม่มีเลย ที่ว่าทำไม่ได้นั้น ก็คือใช้ความพยายามไม่พอเท่านั้นเอง"
ในขณะนั้น ครูหายใจอีดอัด มีอาการเหมือนโรงกำเริบขึ้น
"ไขจับอีกแล้ว" ครูถอนใจใหญ่ "ชีวิตของครูยังเหลือครึ่งเดียวเท่านั้น ฉะนั้นจึงขอเตือนเธอว่าให้เอาใจใส่ในวิชาเลขคณิตให้จงมาก ในเวลาที่ทำไม่ได้ก็พักเสียสักครู่ แล้วจึงทำต่อไป จะต้องทำไปให้ได้ทุกข้อ แต่ไม่ต้องรีบร้อนอะไร การพยายามมากเกินไปก็ไม่ดี ไม่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก กลับไปเถิด ไปหาแม่ของเธอ ไม่ต้องมาอีก คอยพบกันใหม่ที่โรงเรียน และถ้าไม่ได้พบกันอีกแล้ว ก็ขอให้นึกถึงครูประจำชั้นมัธยมปีที่ ๓ ของเธอบ้าง ครูซึ่งรักพวกเธอทุกคน"
ข้าพเจ้าเกือบจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้
"ก้มหัวมาทางนี้" ข้าพเจ้าก้มศีรษะไปข้างหมอน ครูจูบผมข้าพเจ้า แล้ว่า "กลับไปเถิด" แล้วก็มองไปทางฝา ข้าพเจ้าวิ่งลงบันไดไปโดยเร็ว คิดถึงคุณแม่เหลือเกิน
(อ่านต่อบทที่ ๕๒ "ถนน")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น