ก่อนวันแจกรางวัล
วันนี้เป็นวันที่สนุกสนานยิ่งกว่าวันอื่น ๆ ทั้งหมดเพราะเป็นวันก่อนวันพิธีแจกรางวัลหนึ่งวัน และการคัดเลือกคนที่จะเป็นผู้ถือของรางวัลเข้าไปให้แก่ ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่จะเป็นผู้แจกนั้น เป็นวิธีที่สนุกมาก พอจวนจะถึงเวลาโรงเรียนเลิก ครูใหญ่ได้มาที่ห้องเรียนพูดว่า
"เธอทั้งหลาย วันนี้ฉันได้ข่าวดีมาเรื่องหนึ่ง" พูดแล้วก็เรียกเด็กนครราชสีมาว่า "นายคำอิน" เด็กนครราชสีมายืนขึ้น
ครูใหญ่ถามว่า "เธอจะรับเป็นผู้ทำหน้าที่ถือของรางวัลให้ได้ไหม?"
"ยินดีทีเดียวขอรับ"
"ดีแล้ว" ครูใหญ่กล่าวต่อไป "ดังนั้นก็ถือว่าเราได้ผู้แทนภาคอีสานอีกคนหนึ่งแล้ว ปีนี้ได้ตกลงกันว่าจะเลือกเด็กถือรางวัลสัก ๑๐ กว่าคน ถือว่าเป็นผู้แทนของภาคต่าง ๆ ทั่วประเทศ ในแขวงของเรามีโรงเรียนอยู่ ๒๐กว่าโรงเรียน รวมมีนักเรียนอยู่ ๗,๐๐๐ กว่าคน ในจำนวนนี้เราเลือกผู้แทนของเด็กประเทศเรา ๔ ภาค หน้าที่ในการเลือกของโรงเรียนเรานี้ คือผู้แทนภาคอีสาน พวกเธอเห็นเป็นอย่างไร ครูเห็นว่าเป็นวิธีที่ดีมาก พรุ่งนี้เราจะจัดให้ผู้แทนทั้ง ๔ ภาคของเราอยู่พร้อมกันบนเวที ในขณะนั้นเราจะได้ปรบมือให้เกียรติยศ เด็กเหล่านี้แม้จะเป็นเด็ก แต่เมื่อเป็นผู้แทนของภาคย่อมถือเหมือนกับผู้ใหญ่ ธงไตรรงค์เล็กก็เหมือนกับธงไตรรงค์ใหญ่ เป็นเครื่องหมายของชาติเหมือนกัน ฉะนั้นเราจีงต้องแสดงความยินดี อันเป็นการแสดงให้เห็นว่า เด็ก ๆ อย่างเรานี้เมื่อประเทศต้องการก็ยินดีที่จะช่วยเหลือด้วยความเต็มใจ"
เมื่อครูใหญ่พูดเสร็จแล้ว ก้ออกไป ครูของเรายิ้มแล้วพูดว่า
"เมื่อเช่นนี้ คำอินก็เป็นทูตของภาคอีสานน่ะซิ"
ทุกคนต่างปรบมือและหัวเราะกันใหญ่ พอออกจากห้องเรียน พวกเราก็ช่วยกันจับคำอินแบกขึ้นบ่า แล้วร้องขึ้นว่า "ทูตภาคอีสาน ไชโย"
นี่ไม่ใช่การล้อกันเล่น เป็นการอวยพรซึ่งกล่าวโดยความเจตนาดีทั้งนั้น เพราะตามปกติ คำอินเป็นเพื่อนที่เราชอบมาก เขาหัวเราะใหญ่ พวกเราหามเขาไปจนถึงประตูใหญ่ ไปชนกับสุภาพบุรุษที่มีหนวดคนหนึ่ง สุภาพบุรุษนั้นหัวเราะ และคำอินพูดว่า
"พ่อของฉันเอง"
เมื่อพวกเราได้ยินเช่นนั้น ก็เอาคำอินมอบให้ในวงแขนของพ่อเขา แล้วต่างก็แยกกันไป
(อ่านต่อบทที่ ๕๙ "พิธีการให้รางวัล")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น