วันพุธที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565

บทที่ ๖๗ แม้กรรมกรก็มีเพื่อน


แม้กรรมกรรก็มีเพื่อน

๒๐ พฤศจิกายน


"ประเสริฐ

    ทำไมจึงว่า "ไม่ยั่งยืน"   เมื่อเจ้าสำเร็จชั้นปีที่ ๔ ไปเข้าเรียนชั้นมัธยมปลายแล้ว  พวกเพื่อน ๆ เขาก็ไปทำงานของเขา  แต่ก็คงจะอยู่ในพระนครนั่นเอง  ทำไมจะไม่ได้เห็นกัน  แม้เจ้าจะไปเข้าโรงเรียนชั้นสูงหรือมหาวิทยาลัยแล้ว  ก็จะไปหาเขาที่โรงงานของเขาไม่ได้เจียวหรือ  การที่ได้ไปพบกับเพื่อนเก่าที่โรงงานนั้น  มันเป็นเรื่องที่น่าสนุกอยู่บ้างเหมือนกัน

    อรรถและอั๋นนั้นไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน  เจ้าก็คงไปหาเขาได้เสมอ  ถึงเพื่อนคนอื่น ๆ ก็เช่นเดียวกัน

    ขอให้คิดดูประเสริฐ  ถ้าเจ้าไม่ติดต่อกับเขาตลอดไปแล้ว  ต่อไปก็จะหาเพื่อนชนิดนี้ไม่ได้  คือเพื่อนที่ไม่ใช่ชนชั้นเดียวกัยเจ้า  ชีวิตของเจ้าก็จะแวดล้อมอยู่แต่ในหมู่ชนชั้นเดียวเท่านั้น  ผู้ที่ทำการสมาคมอยู่แต่ในหมู่ชนชั้นเดียว ก็เหมือนกับนักเรียนที่เรียนแต่หนังสือเล่มเดียว

    ฉะนั้น เจ้าจะต้องทำการสมาคมกับเพื่อนเหล่านี้ตลอดไป  และนับแต่บัดนี้เป็นต้นไป  จะต้องได้สมาคมกับลูกหลานของคนชั้นต่ำให้มาก ๆ 

    ประชาคมชั้นสูง  ย่อมเหมือนกับชั้นนายพล นายพัน  และประชาคมชั้นต่ำ คือพลทหาร ประชาคมก็ไม่ผิดกับกองทหารนัก

    สำหรับพลทหารนั้น  ใช่ว่าจะเลวไปกว่าชั้นนายพลนายพันก็หาไม่  ความสูงต่ำนั้นอยู่ที่กำลังความรู้  ไม่ได้อยู่ในเรื่องเงินเดือนและอยู่ในความสามารถ  ไม่ได้อยู่ในชั้นของบุคคล  ตามธรรมดาพลทหารและกรรมกรได้รับค่าจ้างตอบแทนน้อยที่สุด  แต่เสียสละมากจึงยิ่งมีค่ามาก  ฉะนั้นในหมู่เพื่อนของเจ้านั้น  เฉพาะที่เป็นลูกหลานของกรรมกร  เจ้าจะต้องเคารพรักเป็นพิเศษ  จะต้องแสดงความเคารพต่อการเสียสละและแรงงานของพ่อแม่ของเขา  การมองดูแต่ทรัพย์สมบัติและฐานะสูงต่ำนั้น  เป็นความคิดที่เลวมาก  โลหิตที่ช่วยหล่อเลี้ยงประเทศชาติได้ผลอันเยอดเยี่ยมนั้น  ย่อมนองไหลมาจากเส้นโลหิตของกรรมกรในโรงงาน  และกสิกรรมในนาในทุ่ง  เจ้าจะต้องรัก เสนาะ อรรถ อั๋น และ"ช่างปูนน้อย"  ในอกของเขานั้นเป็นที่พักอยู่ซึ่งวิญญาณอันยอดเยี่ยม  ต่อไปโชคชาตาของเขาจะเปลี่ยนแปลงไปประการใดก็ตาม  เจ้าจงอย่าลืมความรักใคร่ในระหว่างเพื่อนฝูงในวัยเด็กนี้เสีย  และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป  เจ้าจะต้องปฏิญาณต่อตนเองดังนี้ว่า  ต่อไปอีก ๔๐ ปีข้างหน้า  เมื่อเวลาเจ้าไปถึงสถานี ได้เห็นเสนาะสวมเครื่องแต่งตัวพนักงานขับรถ  และหน้าตาดำมอมแมมไปหมด  แม้เจ้าจะเป็นสมาชิกในรัฐสภาเจ้าก็จะรีบวิ่งเข้าไปยังรถจักรทันที  และทักทายเขา  พ่อเชื่อว่า เจ้าคงทำอย่างนี้ได้

                                จากพ่อที่รักของเจ้า"

 (อ่านต่อบทที่ ๖๘ "แม่ของเสนาะ")

ไม่มีความคิดเห็น: