โรงเหล็ก
๑๘ กันยายน
เมื่อคืนวานนี้ อั๋นมาเตือนเราให้ไปดูโรงงานทำเหล็กของเขา ฉะนั้นวันนี้ข้าพเจ้าขอร้องให้คุณพ่อพาไป เราไปจวนจะถึงโรงงาน ก็เห็นพนิชถือห่อกระดาษวิ่งออกมาจากโรงงานห่อหนึ่ง ในกระเป๋าเสื้อก็ยังมีอะไรยัดแน่น ชายเสื้อปลิวสบัดไปตามลม อ้อ! ทีนี้รู้ละพนิช เอาขี้เหล็กจากที่นี่เอง ไปแลกหนังสือพิมพ์เก่า ๆ ซึ่งเป็นการค้าของเขาประเภทหนึ่ง
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูโรงงาน เห็นอั๋นกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนกองอิฐ เอาหนังสือกางไว้บนเข่า พอเห็นเราก็ลุกขึ้นมาทักทาย และพาเราเข้าไปในโรงงาน โรงงานกว้างขวางมาก ในนั้นเต็มไปด้วยถ่านและขึ้เถ้า มีค้อน คีม ท่อนเหล็ก และเหล็กเก่าต่าง ๆ วางอยู่เกะกะมุมหนึ่งของร้าน มีเตาไฟเล็ก ๆ ซึ่งเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังสูบไฟอยู่ พ่อของอั๋นกำลังยืนอยู่ที่หน้าทั่ง ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งกำลังเอาท่อนเหล็กแหย่เข้าไปในเตา
พอช่างเหล็กเห็นเราก็ถอดหมวกออก ร้องขึ้นว่า "แหม! มาจริง ๆ เธอที่ให้รถไฟแก่อั๋น เธอจะมาดูฉันทำงานหรือ ดีแล้ว ฉันจะทำให้ดู" พูดแล้วก็ยิ้มลักษณะน่ากลัวเมื่อเมื่อครั้งก่อน และนัยน์ตาอันดุร้ายนั้นไม่มีเหลืออยู่เลย คนเผาเหล็กได้เอาท่อนเหล็กที่เผาจนแดง อกมาจากเตาวางลงบนทั่ง พ่อของอั๋นใช้ค้อนใหญ่ทุบเหล็กนั้น เขาจะทำส่วนโค้งของราวเหล็ก ค้อนอันใหญ่ทุบไปตลอดท่อนเหล็ก และกับไปกลับมา ชั่วประเดี๋ยวเดียว เหล็กนั้นก็กลายเป็นลักษณะกลีบดอกไม้ ด้วยความชำนาญของเขา อั๋นมองดูด้วยความภูมิใจ ทำนองจะพูดว่า
"ดูซิ พ่อฉันทำงานเก่งไหมเล่า"
เมื่อช่างเหล็กทำเสร็จแล้ว ก็ชูขึ้นให้เราดู
"เป็นอย่างไรบ้าง หนูเห็นวิธีทำของฉันไหม" พูดแล้วก็วางไว้ แล้วเอาอันใหม่ปักลงไปในไฟ
"ทำได้ดีเหลือเกิน" คุณพ่อพูด "ท่านทำงานดังนี้เห็นจะฟื้นความแข็งแรงเมื่อครั้งก่อนได้กระมัง"
ช่างเหล็กหน้าแดงนิดหน่อย เช็ดเหงื่อแล้วพูดว่า
"ผมทำงานได้ อย่างเมื่อครั้งก่อนแล้ว การที่ผมสามารถตัดตัวของตัวได้เช่นนั้น ท่านรู้ไหมว่าเป็นเพราะใคร?"
คุณพ่อดูเหมือนไม่เข้าใจคำพูดของเรา ช่างเหล็กเอามือชี้ลูกของตนแล้วพูดว่า
"เพราะเด็กคนนี้เอง พ่อของเขาผู้ซึ่งได้แต่ดื่มสุรา เลี้ยงดูเขาเหมือนอย่างสุนัข แต่เขาก็พยายามเรียนจนกู้ชื่อเสียงของพ่อได้ในขณะที่ผมเห็นเหรียญรางวัลนั้น .... มานี่ มาให้พ่อดูซิ"
อั๋นวิ่งเข้ามาหาพ่อ ช่างเหล็กอุ้มลูกของเขาขึ้นไปยืนบนทั่งเหล็ก จับมือทั้งสองของเขาแล้วว่า
"เจ้าไม่เช็ดหน้าให้พ่อบ้างหรือ?"
อั๋นใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดทั่วใบหน้าอันดำของพ่อ เลยทำให้ผ้าเช็ดหน้าดำไปด้วย
"ดีแล้ว" ช่างเหล็กพูดแล้วก็อุ้มลูกของเขาลงจากทั่ง
"ดีจริง ดีเหลือเกินอั๋น" คุณพ่อพูดด้วยความเอ็นดู
เราลาช่างเหล็กทั้งพ่อลูกกลับ อั๋นวิ่งตามออกมาด้วย แล้วพูดว่า "ขอโทษ" ขณะที่เอาตะปูตัวเล็กกำหนึ่งยัดลงไปในกระเป๋าเสื้อข้าพเจ้า เราเลยนัดอั๋นให้มาเที่ยวบ้านอีก
พอมาถึงที่ถนนคุณพ่อก็พูดว่า
"รถไฟที่เจ้าให้อั๋นนั้น ความจริง แม้จะทำด้วยทองคำและบรรจุเต็ไปด้วยเพชรพลอย ก็ยังมีค่าน้อยไปสำหรับที่จะเป็นรางวัลแก่เด็กที่มีกตัญญูอย่างนี้"
(อ่านต่อบทที่ ๕๐ "เด็กตาบอด")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น