วันพุธที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2564

บทที่ ๓๑ ความกตัญญู


ความกตัญญู

๓๑ กรกฎาคม


"ประเสริฐ

ถ้าเจ้าเป็นเดชเพื่อนของเจ้า  เจ้าก็คงไม่ว่าครูของเจ้าอารมณ์ไม่ดี  วันนี้เจ้าพูดด้วยความไม่พอใจว่า "ครูอารมณ์ไม่ดี"  จงหวนคิดดูบ้างซิ  แม้บางเวลาเจ้าก็ยังแสดงท่าทางไม่สู้ดีต่อพ่อแม่ของเจ้าเหมือนกันนะ  บางครั้งครูก็อาจกลุ่มใจขึ้นมาได้บ้างเหมือนกัน  จงคิดดูให้ดี  ครูของเจ้านั้น  เมื่อมีเด็กที่สุภาพเรียบร้อยน่ารัก  ก็ต้องมีที่ไม่รู้จักผิดชอบ เพิ่มภาระให้แก่ครูอยู่บ้าง  กล่าวโดยทั่วไปแล้ว  พวกเจ้าทำความกลุ้มใจให้แก่ครูมากกว่าความพอใจ  ขอให้นึกดูซิว่า  ไม่ว่าจะเป็นคนวิเศษอย่างไร  เมื่อมาอยู่ในสภาพดังนี้เข้าก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน และในบางเวลาแม้ไม่ค่อยจะสบายอยู่บ้าง  แต่ก็ไม่มากจนถึงกับต้องลาหยุด  ก็ยังต้องทนสอนพวกเจ้า  ความฉุนเฉียวย่อมเกิดขึ้นบ้างเป็นธรรมดา

    ลูกเอ๋ย  ครูของเจ้า  เจ้าต้องรัก  เจ้าต้องเคารพ  เพราะครูเป็นคนที่เสียสละชีวิตของตนเพื่อนักเรียนทั้งหลาย  ซึ่งไม่ช้าก็จะถูกลืม  ครูเป็นคนที่ให้ความสว่างแก่ชีวิตของเจ้าอบรมจิตใจของเจ้า  เจ้าต้องรักและเคารพครู  เพราะต่อไปเมื่อเจ้าโตขึ้น  พ่อและครูได้ถึงแก่กรรมไปแล้วในเวลานั้น  เมื่อใดเจ้าคิดถึงพ่อเจ้า  แล้วเจ้าก็คงคิดถึงครูของเจ้าพร้อมกัน และเวลานั้นแหละ  เจ้าจะสำนึกถึงความเหนื่อยยากของครู  ความกลัดกลุ้มของครู  ซึ่งในเวลานี้เจ้าไม่เคยคิด  เมื่อเจ้าคิดขึ้นเมื่อใด เจ้าจะต้องรู้สึกปวดร้าวในหัวใจ  ถึงแม้เวลาจะล่วงเลยไปแล้วตั้ง ๓๐ ปี  เจ้าก็จะรู้สึกละอายใจ  รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้รักครู เคารพครู  จงรักครูของเจ้าประเสริฐ  เพราะครูของพวกเจ้าก็คือพ่อของพวกเจ้า  ในการสร้างจิตใจในอนาคตให้แก่พวกเจ้า  พวกครูยืนอยู่ข้างหลังของชุมนุมชน  ได้รับผลตอบแทนอันเป็นส่วนน้อย  ทำงานเพื่อความก้าวหน้า และความเจริญของพลเมือง  ครูของเจ้าก็เป็นคนหนึ่งในจำนวนนั้น  ฉะนั้นเจ้าจึงต้องรักต้องเคารพ

    เจ้าจะรักพ่อเท่าใดก็ตาม  หากไม่รักผู้ที่มีบุญคุณต่อเจ้า  เฉพาะอย่างยิ่งครูของเจ้าแล้ว  พ่อก็ไม่ยินดี  เจ้าจะต้องรักครูเจ้า  เหมือนกับเจ้ารักน้องของพ่อ  ถึงครูจะรักหรือจะดุเจ้าก็ตาม  ก็ยังต้องรักครู และไม่ว่าครูจะทำถูกหรือทำผิด เจ้าก็จะต้องรักครูของเจ้าในเวลาที่ครูร่าเริง  เจ้าต้องรักครูในเวลาที่ครูไม่สบายใจ  เจ้าก็ยิ่งจะต้องรักให้มากขึ้นอีก  เจ้าต้องรักครูของเจ้าเสมอ  จะต้องเรียกชื่อครูด้วยความเคารพอย่างยิ่ง  เพราะนอกจากคำว่าพ่อแม่แล้ว  คำว่าครูก็เป็นคำที่ควรเคารพที่สุด  และรักที่สุด สำหรับทุกคน

                            จากพ่อของเจ้า"



(อ่านต่อบทที่ ๓๒ "ครูผู้ช่วย") 

ไม่มีความคิดเห็น: