หัวหน้าชั้น
๒๕ มิถุนายน
เสนาะเป็นผู้ที่ทุกคนรัก และประดิษฐ์เป็นผู้ที่ทุกคนนับถือ สอบซ้อมทุกครั้งประดิษฐ์ต้องได้รับรางวัลที่ ๑ ปีนี้ก็เห็นจะเป็นเช่นนั้นอีก ไม่มีใครที่จะชิงตำแหน่งประดิษฐ์ได้เลย เขาเรียนเก่งทุกวิชา ไม่ว่าเลข ไวยากรณ์ เรียงความ วาดเขียน เขาได้ที่ ๑ ทั้งนั้น ไม่ว่าอะไรเขาเข้าใจอย่างดี มีความจำอย่างน่าประหลาด ไม่ว่าอะไรดูเขาทำได้ง่ายไปเสียหมด เขาเรียนเหมือนเล่น ๆ เมื่อวานนี้ครูได้พูดกับเขาว่า
"เป็นกุศลของเธอที่เกิดมามีสติปัญญาเฉียบแหลม จงพยายาม อย่าละเลยเสีย"
รูปร่างประดิษฐ์สวย สูงสง่า ผมหยักโศก ว่องไว เพียงเอามือยันไว้เบา ๆ ก็กระโดดข้ามม้านั่งไปได้ ฟังดาบก็เก่ง อายุ ๑๒ ปี บิดาเป็นพ่อค้า แต่งตัวเรียบร้อย ตามปกติมีนิสัยชอบสนุกร่าเริง อ่อนโยนต่อทุกคน ในเวลาสอบซ้อมคอยหาโอกาสช่วยพวกเราเสมอ ไม่มีใครที่ไม่ชอบเขา มีแต่สุนทรกับแก่นเท่านั้นที่ไม่พอใจเขา และในเวลาที่ประยูรมองเขานั้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความริษยา แต่ประดิษฐ์ไม่กังวลต่อสิ่งเหล่านั้นเลย เพื่อนนักเรียนที่เห็นเขาแล้ว ไม่ว่าใครก็ต้องยิ้มให้เขาทั้งนั้น เขาเป็นหัวหน้าชั้น ในเวลาที่เดินเที่ยวเก็บสมุดทำงานนั้น ทุก ๆ คนต้องจับมือเขา เขามักจะเอารูปภาพมาจากบ้าน มาแจกให้เพื่อน ๆ โดยทั่วถึง และยังเขียนแผนที่ให้เด็กนครราชสีมาด้วย ในเวลาที่เขาให้ของแก่ใคร ๆ เขายิ้มอยู่เสมอ ไม่แสดงอาการทวงบุญคุณกับใคร ๆ ทั้งนั้น เขาไม่เจาะจงรักใครโดยเฉพาะ เหมือนกันไปหมดทุกคน ใครเลยจะอดริษยาได้ ในเมื่อตนเองไม่มีโอกาสจะสู้เขาได้สักอย่างเดียว
ข้าพเจ้าเองก็เหมือนกับประยูร บางครั้งรู้สึกริษยาประดิษฐ์เหมือนกัน ในเวลาที่ข้าพเจ้ากำลังทำการบ้านอยู่นั้น เมื่อนึกถึงว่าในขณะนั้นประดิษฐ์ได้ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วโดยง่าย ก็เลยพาลไปฉิวเอาเขาเข้าเสมอ แต่ครั้นไปถึงโรงเรียนได้เห็นหน้าตาอันสวยงามและยิ้มแย้มของเขา ได้ยินเขาตอบคำถามของครูได้อย่างถูกต้องและฉาดฉาน ความอิจฉาก็หายไปทันที และรู้สึกละอายตัวเองเป็นกำลัง รู้สึกอยากอยู่ใกล้ ๆ เขา และการที่ได้อ่านหนังสือได้ทำงานร่วมกับเขานั้น เป็นสิ่งที่น่าปลื้มใจมาก ลักษณะท่าทางของเขา น้ำเสียงของเขาส่งเสิรทความกล้าหาญ ความคึกคักและความร่าเริงของเราขึ้น
ครูเอาต้นร่างเรื่อง "ยุวชนผู้รักชาติ" การสนทนาประจำเดือนสำหรับวันรุ่งขึ้นมาให้เขาคัดเมื่อเช้านี้ ขณะที่เขากำลังคัดอยู่ เขารู้สึกดุดดื่มต่อการกระทำอันน่าสรรเสริญของยุวชนในเรื่องนั้น หน้าแดงน้ำตาเกือบจะไหลออกมา ริมฝีปากสั่นไปหมด ลักษณะเขาในเวลานั้น ดูช่างน่ารักและน่าเคารพเหลือเกิน อยากจะพูดกับเขาว่า "ประดิษฐ์เธอเก่งกว่าฉันทุกประการ ฉันนั้นเทียบกับเธอไม่ได้เลย ฉันเคารพและนับถือเธอด้วยความจริงใจ"
(อ่านต่อ บทที่ ๒๑ "ยุวชนผู้รักชาติ")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น