ผู้อารักขาหวัง
๒๓ มิถุนายน
หวังเด็กหลังโกง ก็เป็นคนหนึ่งที่ได้ยืนดูทหารเดินแถวเมื่อวานนี้ เขาทำท่าทางน่าสงสารมาก คล้ายกับจะบอกว่า "ฉันเป็นทหารกับเขาบ้างไม่ได้แล้ว" หวังเป็นเด็กดี การเรียนก็ดี แต่รูปร่างเล็กและอ่อนแอ แม้จะหายใจก็ดูเหมือนลำบากเสียเหลือเกิน มารดาเขาเป็นหญิงร่างเล็กไว้ผมมวย นุ่งผ้าดำอยู่เป็นนิจ พอถึงเวลาเลิกเรียนแกมารับลูกทุกวัน แต่ก่อน ๆ นี้พวกนักเรียนชอบล้อเลียนหวัง บ้างก็เอากระเป๋าหนังสือไปกระทุ้งหลังที่โกงออกมา ซึ่งเขาไม่มีโอกาสต่อสู้ได้เลย แต่เขาก็มิได้เคยเล่าเรื่องที่เพื่อนนักเรียนเห็นเขาเป็นของเล่นให้แม่เขาฟัง เมื่อถูกรังแกหนักเข้า เขาก็ได้แต่นั่งร้องไห้อยู่กับม้านั่งเท่านั้น
วันหนึ่ง เสนาะทนดูการถูกรังแกที่หวังได้รับจากเพื่อน ๆ ไม่ได้ ได้กระโดดขึ้นจากที่นั่งแล้วประกาศว่า
"ถ้าใครรังแกหวังอีก เราจะตบให้หน้าหัสเทียว"
แก่นไม่เชื่อคำพูดนี้ ก็ดดนหมัดเสนาะเข้าจริง ๆ และตั้งแต่นั้นมา ไม่มีใครกล้าไปล้อหวังอีกเลย เมื่อครูรู้เรื่องนี้ก็เลยจัดให้เสนาะและหวังนั่งอยู่ด้วยกัน สองคนเขาถูกกันมาก หวังยิ่งรักเสนาะมากขึ้น เวลาจะเข้าห้องเรียน หวังต้องมองหาเสนาะเสียก่อนว่ามาหรือ - เปล่า เวลาจะกลับบ้านทุก ๆ ครั้งต้องพูดว่า "เสนาะลาละนะ พรุ่งนี้พบกันใหม่" เสนาะก็กล่าวตอบหวังในทำนองเดียวกัน ถ้าปากกาหรือหนังสือของหวังตกลงใต้โต๊ะ เสนาะไม่ยอมให้หวังต้องเก็บเอง รีบก้มลงไปเก็บให้ทันที นอกนี้ยังได้ช่วยเหลือหวังต่าง ๆ บางทีก็ช่วยเก็บเครื่องเรียนบรรจุกระเป๋า บางทีก็ช่วยสวมเสื้อนอกให้ หวังรักเสนาะมากและชอบมองดูเสนาะบ่อย ๆ เมื่อได้ยินครูชมเชยเสนาะก็ดีใจเหมือนกับว่าตัวเองถูกชมเชยเช่นเดียวกัน
เรื่องที่ถูกข่มเหงร้องไห้และมีเพื่อนคนหนึ่งมาคอยพิทักษ์ตนนี้ หวังคงจะเล่าให้มารดาเขาฟัง ฉะนั้นในวันนี้ที่โรงเรียนจึงได้มีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้น คือก่อนโรงเรียนเลิกสักครึ่งชั่วโมงครูได้ใช้ให้ข้าพเจ้าเอาบันทึกการสอบไปให้ครูใหญ่ พอดีมีหญิงร่างเล็กคนหนึ่งเกล้าผมมวยสวมเครื่องแต่งตัวสีดำเข้ามาหาครูใหญ่ หญิงนี้คือแม่ของหวัง
"คูณครูคะ มีเด็กคนหนึ่งชื่อเสนาะเป็นนักเรียนชั้นเดียวกับบุตรดิฉันไม่ใช่หรือคะ?" แม่ของหวังถาม
"มีครับ" ครูใหญ่ตอบ
"ดิฉันต้องการจะพูดกับเขาสักหน่อย จะเชิญมาได้ไหมคะ?"
ครูใหญ่ได้ให้คนไปตามเสนาะมา ไม่ช้าหัวอันใหญ่และผมสั้นเกรียนของเสนาะก็โผล่มาที่ประตู เขาไม่รู้เรื่องอะไร ท่าทางตื่น ๆ หญิงนั้นพอเห็นเขาเข้า ก็ตรงเข้าไปจูงมือเสนาะดึงตัวเข้ามาใกล้ ๆ เอามือลุบแขนลูบไหล่
"เธอหรือพ่อเสนาะ เพื่อนที่ดีขะลูกฉัน ช่วยเหลือลูกของฉัน พ่อคนกล้าหาญ" เมื่อกล่าวแล้ว ก็เอามือล้วงลงไปในกระเป๋า หาอะไรไม่ได้ เลยปลดสร้อยที่คอออกมาคล้องคอเสนาะ
"ขอมอบ ขอนี้แก่เธอ เพื่อเป็นที่ระลึกจากฉัน เพื่อเป็นที่ระลึกจากแม่ของหวังผู้ซึ่งชอบใจเธอ และนึกให้พรเธออยู่ทุกขณะ ขอเธอจงสวมไว้เกิด"
(อ่านต่อ บทที่ ๒๐ "หัวหน้าชั้น")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น