สำนึกตน
๕ กันยายน
การที่ได้เห็นอั๋นได้รับเหรียญรางวัลทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกเสียใจเป็นกำลัง ข้าพเจ้าไม่เคยได้รับรางวัลแม้แต่ครั้งเดียว หลายวันมาแล้วข้าพเจ้าไม่ได้เอาใจใส่ในการเล่าเรียน รู้สึกไม่พอใจตนเองอยู่เหมือนกัน คุณครู คุณพ่อ และคุณแม่ก็ไม่พอใจ ความรู้สึกสนุกในครั้งที่เคยหมั่นเรียนนั้นเดี๋ยวนี้ไม่มีเหลืออยู่เลย เมื่อครั้งกระโน้น ข้าพเจ้าตั้งใจเรียนจริง ๆ เมื่อเรียนเลอกแล้วก็ออกไปเล่นด้วยความร่าเริง เหมือนกับไม่เคยเล่นมาตั้งเดือน แต่บัดนี้ในเวลานั่งร่วมรับประทานอาหารกันนั้น ก็ไม่สนุกเหมือนกับเมื่อครั้งก่อน ในใจมีเงาดำอยู่เงาหนึ่งคอยหลอนอยู่ เงาดำนั้นได้เตือนอยู่เสมอว่า "อย่าทำเช่นนั้น อย่าทำเช่นนั้น"
เวลาเย็น ๆ ได้เห็นเด็กเป็นจำนวนมากเดินกลับจากโรงงานปะปนอยู่ในหมู่กรรมกร พวกเขาแม้จะเหนื่อยเพลีย แต่ก็ร่าเริง รีบเดินกลับบ้านอย่างเร่งร้อนเพื่อให้ถึงบ้านเร็ว ๆ กลับไปหาอาหารเย็นของเขา ใช้มืออันดำไปด้วยถ่านเถ้าหรือขาวไปด้วยผงปูน ตบไหล่กันและกัน และคุยด้วยเสียงโขมง เขาทำงานตั้งแต่เพิ่งสว่างจนเย็น เด็กเล็ก ๆ ซึ่งต้องทำงานแกร่วอยู่หน้าเตา ข้างเครื่องจักรและงานรับใช้ต่าง ๆ อาหารก็มีแต่อย่างเลว ๆ ส่วนตัวเองสิ นอกจากทำเรียงความ ๔ หน้า อันเป็นการทำอย่างรู้สึกขมขื่นแล้ว ก็ไม่ได้ทำอะไรเลย เมื่อคิดแล้วรู้สึกละอายยิ่งนัก
ข้าพเจ้าไม่พอใจตัวเองยิ่งขึ้น ไม่พอใจจริง ๆ แม้คุณพ่อก็ไม่พอใจข้าพเจ้า ความจริงท่านอยากจะด่าว่าหากแต่เนื่องด้วยท่านยังรักข้าพเจ้าอยู่ ฉะนั้นจึงทนเก็บความไม่พอใจไว้ในใจ คุณพ่อที่รักของลูก คุณพ่อต้องทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยตลอดมทา ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านที่อยู่รอบตัวข้าพเจ้า ทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าใช้ ที่ข้าพเจ้าสวม ที่ข้าพเจ้ากิน ทุกสิ่งที่ให้ความรู้ความรื่นเริงแก่ข้าพเจ้าเหล่านี้ ล้วนเป็นผลแห่งความเนื่อยยากของคุณพ่อทั้งสิ้น แต่ส่วนข้าพเจ้าสิไม่ได้ทำอะไรเลย คุณพ่อต้องเหนื่อยทั้งใจ เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งความคิด แต่ข้าพเจ้าไม่ได้เหนื่อยด้วยเลยแม้แต่น้อย
"ไม่ได้! นี่ไม่เป็นการยุติธรรม! ลักษณาการเช่นนี้ทำให้ข้าพเจ้าไม่สบายใจเลย แต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าพเจ้าจะตั้งใจเรียน จะพยายามอย่างเดช ยอมกำหมัดกัดฟันบากบั่นไป จะพยายามและตั้งใจจนสุดความสามารถ กลางคืนก็จะทนอดนอน พอสว่างก็จะลุกขึ้นอบรมฝึกฝนสมองไม่ยอมหยุด จะล้างนิสัยขี้เกียจนี้ทิ้งเสียโดยไม่กรุณาตัวจะพยายามตรากตรำและอดทน แม้จะต้องป่วยไข้ก็ไม่ท้อถอย เลิกชีวิตอันไม่มีความหมาย ชีวิตซึ่งบั่นทอนอนาคตเอง ชีวิตนำแต่ความเศร้ามาสู่ผู้อื่นนี้เสีย มานะทำงาน ทำงานด้วยใจ และด้วยความคิด จะทำงาน ทำงานเพื่อนำมาซึ่งความปลอดโปร่ง การเล่นกันสนุกและการกินอย่างร่าเริง ทำงาน ทำงานเพื่อเรียกการยิ้มอย่างกรุณาจากครู ความชื่นอกชื่นใจจากคุณพ่ออย่างเดิม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น