การแจกเหรียญรางวัล
๔ กันยายน
วันนี้ข้าหลวงตรวจการศึกษามาที่โรงเรียน เพื่อแจกเหรียญรางวัล ท่านเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับครูใหญ่ก่อนเลิกเรียนเล็กน้อย และนั่งอยู่ข้าง ๆ ครู ได้สอบถามนักเรียน ๓-๔ คนอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ให้เหรียญรางวัลที่ ๑ แก่ประดิษฐ์ รักธรรม และก่อนจะแจกเหรียญรางวัลที่ ๒ ได้นิ่งฟังครูกับครูใหญ่ปรึกษากันด้วยเสียงแผ่วเบา
"ผู้ที่รับเหรียญรางวัลที่สองจะเป็นใครหนอ?" พวกเรากำลังคิดกันอยู่ สักครู่หนึ่งข้าหลวงตรวจการศึกษาก็พูดด้วยเสียงอันดังว่า
"อั๋น ถนัดการช่าง ได้รับเหรียญรางวัลชั้นที่สอง ได้รับความชมเชยในการทำการบ้าน เรียงความ ลายมือ ตลอดจนความประพฤติ" ทุกคนต่างหันมาดูอั๋นพากันดีใจแทนเขา อั๋นตกตะลึงจนไม่รู้สึกตัว ยืนหน้าตาเลิ่กลั่กอยู่คนเดียว
"มานี่" ท่านข้าหลวงตรวจการศึกษาเรียนอั๋นลุกจากที่นั่งเดินไปยังโต๊ะครู ท่านข้าหลวงมองดูใบหน้าอันเหมือนกับขี้ผึ้งของอั๋น และเครื่องแต่งตัวที่ปุปะจนแทบจะไม่เป็นเสื้อผ้านั้น ด้วยแววตาแสดงความสงสารอยู่ครู่หนึ่งแล้ว เอาเหรียญติดให้ที่หน้าอก พูดด้วยนำ้เสียงเต็มไปด้วยความกรุณาว่า
"อั๋น การที่ให้เหรียญแก่เธอนี้ เพราะไม่มีใครที่จะสมควรยิ่งกว่าเธอ แต่ก็ไม่ใช่ให้เพราะความขยันและความมานะของเธอเท่านั้น เหรียญนี้ยังเป็นรางวัลสำหรับน้ำใจที่เพียบพร้อมไปด้วยความกล้าหาญ และความกตัญญูของเธอ" พูดแล้วก็หันมาทางเรา
"ใช่ไหม เขาเป็นคนดังนั้นใช่ไหม?"
"ใช่ขอรับ ใช่ขอรับ" ทุกคนรับคำพร้อมกัน อั๋นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ และหันมามองเราด้วยสายตาคล้ายกับจะแสดงความขอบใจพวกเราทุกคน
"กลับไปได้ ขอให้เธอจงเจริญสุข" ท่านข้าหลวงตรวจการศึกษาพูดกับอั๋น
เมื่อเลิกเรียน ชั้นเราออกมาก่อนชั้นอื่น ๆ พอออกไปถึงหน้าประตู ก็พบผู้ซึ่งเราไม่เคยคาดว่าจะมาอยู่ในห้องรับแขก คนนั้นคือช่างเหล็กซึ่งเป็นพ่อของอั๋น หน้าซีดขาว แต่มีแววดุ สวมหมวกเอียง ผมยาวจนปรกตา ยืนขาสั่นอยู่อย่างเคย เมื่อครูเห็นเขาเข้า ก็หันไปพูดเบา ๆ กับข้าหลวงตรวจการศึกษา ข้าพหลวงตรวจการศึกษาก็จูงมืออั๋นเข้าไปหาพ่อของเขา อั๋นนั้นกลัวจนตัวสั่น นักเรียนพากันล้อมดูอยู่รอบตัว
"ท่านเป็นพ่อของเด็กคนนี้หรือ" ท่านข้าหลวงตรวจการศึกษาพูดด้วยอาการแข่มขื่น เหมือนกับคุยกับเพื่อนที่คุ้นเคยกัน แล้วก็กล่าวต่อไปโดยไม่รอให้เขาตอบว่าอย่างไร
"ผมขอแสดงความยินดีด้วย ลูกท่านได้เหรียญราวัลที่สอง โดยกระโดดข้ามนักเรียนชั้นเดียวกันเกือบทุกคน ได้รับความชมเชยในการเรียงความ เลขคณิตและอื่น ๆ อีก เขาเป็นเด็กขยันและมานะดีมาก ต่อไปจะทำงานใหญ่ได้สำเร็จ ทั้งเป็นเด็กสุภาพ เป็นที่รักของคนทั่วไป ควรภูมิใจในลูกของท่านให้จงมาก"
ช่างเหล็กได้แต่อ้าปากฟังนิ่งอยู่ มองดูข้าหลวงตรวจการศึกษาและมองดูครูใหญ่ แล้วหันไปดูลูกของตน ซึ่งยืนตัวสั่นอยู่ ขณะนั้นคล้ายกับจะรู้สึกตัวว่า เขาได้ทำการทารุณต่อลูกของเขามาแล้วอย่างไร และคงระลึกได้ว่าลูกเขาได้พยายามอดทนมาแล้วเพียงไร ใบหน้าของเขาจึงค่อย ๆ สลดลง และในทันใดเขาก็เดินเข้าไปหาลูกของเขา ยื่นมือทั้งสองออกไปจับไหล่ของอั๋นมองดูหน้า พร้อมกับค่อย ๆ ดึงตัวเข้ามากอดไว้แนบอก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น