คุณแม่
๑๑ มิถุนายน
ประเสริฐ ลูกรัก
เมื่อวานนี้ต่อหน้าครูของน้องชายของเจ้า เจ้าได้ขาดความเคารพต่อแม่ของเจ้า เรื่องเช่นนี้จงอย่าให้เเกิดขึ้นได้เป็นครั้งที่ ๒ เจียวนะ คำพูดอันขาดความเคารพนั้น เสียดหัวใจพ่อเหมือนกับถูกเข็มแทง พ่อยังจำได้เสมอว่า เมื่อหลายปีก่อนขณะที่เจ้ากำลังป่วยอยู่นั้น แม่เจ้าได้นั่งเฝ้าเจ้าอยู่ที่หน้าเตียงตลอดทั้งคืน นั่งจัชีพจรและนับการหายใจของเจ้า เป็นห่วงจนร้องไห้ ปากคอสั่นด้วยความวิตกว่า เจ้าจะตาย จนพ่อตกใจนึกว่าแม่เจ้าจะเสียสติไปเสียแล้ว ก็ยิ่งเป็นห่วงหนักขึ้น เมื่อคิดถึงตอนนี้ทำให้พ่อหวาดหวั่นต่ออนาคตของเจ้ามาก เจ้าได้กล่าวคำพูดอันไม่สมควรต่อแม่เจ้าดังนี้ นับว่าเป็นเรื่องแปลกมาก แม่ของเจ้านั้นน่ะ อาจจะยอมเสียสละความสุขซึ่งจะได้รับในปีหนึ่ง เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของเจ้าชั่วโมงหนึ่ง และอาจจะยอมเสียสละชีวิตของตนเพื่อแลกกับชีวิตของเจ้าได้ทุกเมื่อเจียวนะ
นี่แน่ะประเสริฐ เจ้าจงจำไว้ว่า ในชีวิตของเจ้านั้น เป็นธรรมดาที่จะต้องได้รับความยากลำบากต่าง ๆ แต่ความยากลำบากที่ร้ายแรงที่สุดก็คือการเป็นกำพร้าแม่ ต่อไปเมื่อเจ้าโตขึ้นได้ชิมรสความยากลำบากของมนุษย์ โดยประการต่าง ๆ แล้ว ก็คงจะมีเวลาหนึ่งที่เจ้าจะคิดถึงแม่ของเจ้า ตั้งหลายพันครั้ง อยากจะฟังเสียงแม่ของเจ้าอีกสักครั้งหนึ่ง อยากจะให้ศีรษะของเจ้าให้หนุนตักแม่ของเจ้าสักนาทีหนึ่ง แล้วร้องไห้อย่างเด็ก ๆ เพื่อได้รับคำปลอยโยนจากแม่ของเจ้าอีก ในขณะนั้นแหละ ถ้าเจ้าได้คิดถึงเรื่องที่เจ้าได้ทำความลำบากให้แก่แม่เจ้า ซึ่งล่วงลับไปแล้วนั้น เจ้าจะต้องร้องไห้นึกถึงแม่ของเจ้า และจะมีขณะใดอีกเล่าที่จะน่าเศร้าโศกเหมือนขณะนั้น ถ้าในเวลานี้เจ้าได้ทำให้แม่เจ้าเจ็บใจสักครั้งหนึ่งแล้ว ตลอดชีวิตของเจ้า เจ้าจะไม่มีความสงบสุขได้เลย เจ้าอยากจะให้ลืม ให้แม่เจ้าให้อภัยในความผิดของเจ้าแต่หนหลัง จะรำลึกถึงคุณของแม่เจ้า แต่ก็เปล่าประโยชน์ ภาพอันน่าเคารพบูชาและอ่อนโยนของแม่เจ้าจะห้อมล้อมเจ้าไว้ในความเศร้า กรรมอันน่าติเตียนนี้จะทำให้หัวใจของเจ้าได้รับความทรมานอยู่ตลอดเวลา
ประเสริฐเอ๋ย เจ้าจะต้องรู้ว่าความรักที่แม่มีต่อลูกนั้น เป็นยอดแห่งความรักของเหล่ามนุษย์ ผู้ที่ทำลายความรักนี้จะเป็นผู้ที่เคราะห์ร้ายที่สุด คนที่ฆ่าเขาตายนั้น ถ้าแม้เขายังรักและเคารพแม่ของเขาอยู่แล้ว ก็นับว่าหัวใจของเขายังมีส่วนงามและมีเกียรติอยู่ ผู้ที่มีชื่อเสียงรุ่งโรจน์ ถ้าหากทำให้แม่ของเขาต้องน้ำตาตกแล้ว ก็ควรนับว่าเป็นคนที่เลวทรามที่สุด ฉะนั้นคำพูดใด ๆ จะผ่านริมฝีปากของเจ้าออกมานั้น จงอย่าให้แสลงใจมารดาผู้ให้กำเนิดของเจ้าได้ ถ้าบังเอิญผิดพลาดไปเมื่อใด เจ้าควรจะรู้สำนึกโทษด้วยหัวใจอันแท้จริงของเจ้าเอง ไปหมอบตัวลงกับฝ่าเท้าของแม่เจ้า ขอรับจูบอันเป็นการยกโทษตราลงบนหน้าผากเจ้า ล้างความโสโครกแห่งความอกตัญญูเสีย ลูกเอ๋ย พ่อนี้รักเจ้ามาก เจ้าเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดของพ่อก็จริง แต่ถ้าขาดความกตัญญูต่อแม่ของเจ้าแล้ว พ่อก็ยอมที่จะไม่มีเจ้าเสียดีกว่า อย่ามาให้พ่อเห็นหน้าเจ้า อย่าเข้ามากอดพ่อ พ่อไม่มีความรักเหลือไว้ให้เจ้าอีกเลยแม้แต่น้อย
จากพ่อของเจ้า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น