๒๙ มิถุนายน
ประเสริฐ
การเสียสละเพื่อประเทศชาติของเด็กหนุ่มผู้นั้นเป็นสิ่งที่น่าชมเชยอย่างยิ่ง แต่นอกจากนี้แล้ว การบำเพ็ญประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เราควรจะทำนั้น ไม่รู้ว่ายังมีสักเท่าไร เมื่อเช้านี้ขณะที่เจ้าเดินไปข้างหน้าแม่ เจ้าได้เดินผ่านหญิงขอทานคนหนึ่ง ซึ่งอุ้มเด็กหน้าตาขาวซีดนั่งอยู่ข้างทาง หญิงนั้นได้ขอสตางค์เจ้า เจ้ามองดูหน้าเขาแล้วก็ผ่านเลยไป โดยไม่ให้เขาสักสตางค์เดียว ซึ่งในกระเป๋าของเจ้าก็มีสตางค์อยู่หลายอัน จำไว้นะประเสริฐ เมื่อมีคนจนยื่นมือออกมาขอสตางค์เรา อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเสีย และยิ่งเป็นหญิงที่ขอทานเพื่อลูกของตน ก็ยิ่งไม่ควรเฉยเมยยิ่งขึ้น ขอให้คิดถึงความทุกขเวทนาของแม่ผู้น่าสงสาร สมมติว่าถ้าแม่ถึงแก่ต้องบอกกับเจ้าว่า "ประเสริฐ วันนี้แม่ไม่มีข้าวให้เจ้ากิน เลย" เจ้าลองคิดดูซิจ่า หัวใจของแม่ในเวลานั้นจะรู้สึกเป็นอย่างไร
ในขณะเมื่อแม่เอาสตางค์ให้คนขอทานสตางค์หนึ่ง และเขาได้ให้ศีลให้พรแม่ว่า "ขอเทพเจ้าจงพิทักษ์รักษาท่านและครอบครัวของท่านให้เจริญสุขสถาพร" นั้น เจ้าไม่รู้หรอกว่า มันดูดดื่มและซาบซึ้งเข้าไปในหัวใจของแม่เพียงไร รู้สึกเหมือนพรนั้นจะช่วยเพิ่มความสุขให้ครอบครัวของเราได้จริง และเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกว่า สิ่งที่คนขอทานตอบแก่เราด้วยคำพูดนั้น มีค่ามากกว่าที่สตางค์เราให้แก่ขอทานเสียอีก
แม่อยากจะได้เห็นเจ้าควักสตางค์อออกจากกระเป๋าและวางลงในมือขอคนตาบอดที่ไม่มีที่พึ่ง แม่ที่อดอยากและเด็กกำพร้าพ่อแม่ อยากเห็นเจ้าประกอบกุศลกรรม เพียงแต่ที่ใกล้เคียงกับโรงเรียน ก็มีคนจนตั้งมากมาย สิ่งที่คนจนปรารถนา ก็คือการรับทานจากเด็ก เพราะการรับทานจากเด็กไม่เป็นสิ่งน่าละอาย เพราะก็มีความต้องในทุก ๆ สิ่งเช่นเดียวกับเขาเหมือนกัน การบริจาคทานของผู้ใหญ่ เป็นการบริจาคเพื่อการกุศล ส่วนการบริจาคทานของเด็ก นอกจากเพื่อการกุศลแล้ว ยังประกอบด้วยความสงสารอีกด้วย เจ้ามีความรู้สึกเช่นนี้บ้างหรือเปล่า มันเหมือนกับว่าทั้งดอกพิกุลและสตางค์ระร่วงจากมือเจ้าพร้อมกันเช่นนั้น เจ้าจงคิดให้ดี เจ้านั้นมีความสุขสมบูรณ์ไม่ขาดแคลนอะไรเลย แต่พวกเขาสิอัตคัดขาดแคลนไเสียทุกอย่าง ในขณะเดียวกันที่เจ้าปรารถนาในสิ่งที่เป็นความฟุ่มเฟือบนั้น มีมนุษย์เป็นจำนวนมากที่ต้องการเพียงอาหารสำหรับประทังชีวิตอยู่ได้ก็เป็นที่พอใจอย่างที่สุดแล้ว ในพระนครที่เต็มไปด้วยตึกรามยวดยานและเด็กที่แต่งตัวสวยงามนั้น ยังมีเด็กและหญิงที่ไม่มีข้าวจะกินอยู่มากมาย เจ้าลองนึกดูซิ ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสภาพที่น่าสังเวชใจเพียงไร พวกเขาไม่มีอาหารกิน ไม่มีเครื่องนุ่งห่มพอความต้องการของร่างกาย ไม่น่าสงสารหรือ? ในมหานครก็มีเด็กที่เหมือนเจ้ามีความดีเช่นเจ้า ฉลาดเฉลียวเหมือนเจ้า แต่ยากจนถึงกับไม่มีอะไรจะกิน มีสภาพเหมือนกับสัตว์ซึ่งหลงอยู่กลางทะเลทรายอีกมากมาย ประเสริฐเอ๋ย ในภายหน้าถ้าพบขอทานที่มีลูกเล็ก ๆ เจ้าอย่าเดินเลยเขาไปเสีย โดยไม่บริจาคทานแก่เข้าบ้างพอสมควรกับกำลังของเจ้า
-จากแม่ของเจ้า -
(อ่านบทต่อไป บทที่ ๒๓ "พ่อค้า")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น