ทหาร
๒๒ มิถุนายน
ครูใหญ่นั้นตั้งแต่ลูกรักได้ตายไปแล้ว พอโรงเรียนเลิกมักชอบไปยืนดูทหารเดินแถวผ่านไปมาเสมอ เมื่อวานนี้มีทหารราบกองหนึ่งผ่านมา พวกเด็ก ๆ ประมาณ ๕๐ คน จับกลุ่มอยู่แห่งเดียวกัน กระโดดโลดเต้นเอาไม้บรรทัดตีกระเป๋าหนังสือเข้าจังหวะกับเสียงแตร พวกเรามีเสนาะสวมเสื้อคับ ๆ ยืนกินขนมปังก้อนใหญ่อยู่ ประยูรสวมเสื้อกางเกงรีดเรียบร้อยสวยงาม อั๋นซึ่งเป็นลูกช่างเหล็กสวมเสื้อยาวรุ่มร่าม เด็กนครราชสีมา "ช่างปูนน้อย" แก่นและสันทัดลูกของร้อยเอกทหารปืนใหญ่ ซึ่งช่วยเด็กให้รอดจากถูกรถทับ และตนเองขาหักเหล่านี้ ยืนดูกองทหารเดินแถวรวมอยู่ในกลุ่มเดียวกัน ขณะนั้นทหารคนหนึ่งเดินกระโผลกกระเผลกผ่านมา แก่นหัวเราะขึ้น ทันใดก็มีมือมาจับไหล่แก่น เจ้าของมือนั้นคือครูใหญ่ท่านเตือนว่า "แก่นระวังตัว การหัวเราะเยาะทหารในแถวไม่มีโอกาสจะแก้ตัวหรือกล่าวตอบได้นั้น ก็เหมือนทำร้ายคนที่ถูกมัดมือ เป็นการกระทำที่ขลาดที่สุด" แล้วก็ไม่รู้ว่าแก่นหายหน้าไปทางไหน ทหารเดินไปเป็นแถวเรียงสี่ เครื่องแต่งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อและขี้ฝุ่น ดาบปลายปืนต้องแสงอาทิตย์เกิดแสงแพรวพราว
ครูใหญ่บอกกับเราว่า
"เราจะต้องขอบคุณทหารเหล่านี้ให้มากนะ ทหารคือรั้วของประเทศ ในเวลาที่มีทหารต่างด้าวมารุกรานเรานั้น พวกเขานี่แหละที่จะไปรบเพื่อเราและตายแทนเรา อายุของเขาไม่มากกว่าพวกเราเท่าดนัก ล้วนเป็นเด็กหนุ่ม และพวกนี้กำลังเรียนอยู่เหมือนกัน มีทั้งยากจนและร่ำรวยเหมือนพวกเรา และมาจากทุกแคว้นของประเทศไทย ดูซิพอเห็นหน้าเข้าก็รู้ว่ามีทั้งชาวพระนครและชาวต่างจังหวัด นี่คือกองทหารเก่าที่เคยออกแนวหน้าในคราวกบฏเมื่อ พ.ศ.๒๔๗๖ ทหารเหล่านี้เป็นทหารใหม่ แต่ธงยังเป็นธงเก่า ในการปราบขบถคราวนั้น ภายใต้ธงนี้ได้เคยมีทหารเสียสละชีวิต เพื่อความสงบของประเทศและความมั่นคงของรัฐธรรมนูญมาแล้ว"
"นั่นแน่ะธง" เสนาะร้องบอกขณะเมื่อเห็นธงซึ่งสบัดอยู่เหนือศีรษะทหารที่ผ่านมา
"ทุกคนจงฟัง ในเวลาที่ธงไตรรงค์ผ่านมานั้น ทุกคนจะต้องทำความเคารพ"
นายทหารถือธงเชิญธงเดินผ่านหน้าเราไป ธงนั้นซีดและขาดเป็นริ้ว ๆ แล้ว บนปลายเสาธงมีเหรียญตราแขวนห้อยอยู่หลายดวง ทุกคนยกมือขึ้นกระทำความเคารพ นายทหารคนนั้นหันมายิ้นกับพวกเรา
"ดีมาก พ่อหนูน้อย" เสียงพูดดังมาจากข้างหลัง เราหันไปดู เห็นนายทหารกองหนุนคนหนึ่ง ที่กระเป๋าเสื้อติดเหรียญ "ดีมาก พวกเธอได้กระทำสิ่งที่น่าชมเชยอย่างยิ่ง" เขาพูด
ในขณะนั้น กองแตรวงได้เดินไปตามถนนริมคลองและเลี้ยวลับไปแล้ว เสียงโห่ร้องของเด็กประสานกับเสียงแตร นายทหารแก่ผู้นั้นจ้องมองดูพวกเราแล้วกล่าวขึ้นอีกว่า "ดีมาก ดีมาก เด็กที่รู็จักเคารพธงทหารแต่เล็ก ๆ เมื่อโตขึ้นจะรักษาธงนั้นได้"
(อ่านต่อบทที่ ๑๙ "ผู้อารักขาหวัง")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น