ความมุ่งหมาย
๒๙ สิงหาคม
"ประเสริฐ
เมื่อเจ้าได้เรียนข้อธรรมมาจากโรงเรียนแล้ว เกิดความสะเทือนใจ วิ่งเข้ามาซบอยู่กับหน้าอกแม่นั้น นับว่าเป็นสิ่งที่งามที่สุด ครูได้ให้โอวาทเจ้ามามากแล้ว เมื่อเราได้มาเกิดร่วมสายโลกหิตกัน เราก็จะไม่แยกจากกันอีกได้ ในเวลาที่แม่ตาย หรือในเวลาที่พ่อเจ้าตาย เราจะได้ไม่ต้องรำพันถึงกันว่า "พ่อ, แม่, ประเสริฐ เราจะไม่ได้เห็นหน้ากันต่อไปแล้ว" เรายังจะได้พบกันอีกในโลกหน้า ผู้ที่ได้รับความลำบากในโลกนี้ ก็จะได้รับผลในโลกนั้น ในโลกนั้นเราจะได้พบวิญญาณของคนที่เรารักมากในโลกนี้ โลกนั้นเป็นโลกที่ไม่มีความบาป ไม่มีความเศร้าและไม่มีความตาย
แต่พวกเราต้องมานะ พยายามกระทำตนให้สมควรที่จะไปอยู่ในโลกนั้นในภายหน้าเสียก่อน ประเสริฐลูกของแม่ จงจำไว้เถิดว่า กรรมอันกระทำไว้ด้วยดี ความรักใคร่เอ็นดูทั้งหลายซึ่งมีต่อเจ้า กรรมอันงามที่เจ้าได้ประกอบไว้กับญาติและพ่อของเจ้าตลอดจนความคิดความหวังดีของเจ้าเหล่านี้ ล้วนเป็นบันไดที่จะนำเจ้าไปสู่โลกนั้น เคราะห์กรรมอันร้ายแรงก็เป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยพยุงเจ้าขึ้นไปถึงโลกนั้น ความโศกจะเป็นสิ่งบรรเทาความบาปเหมือนกับน้ำตาที่ช่วยล้างสนิมให้หลุดจากหัวใจ จงวางกฎประจำใจไว้ว่า ทุก ๆ วันจะต้องทำตัวให้ดีให้น่ารักขึ้นกว่าวันก่อนเสมอ ทุก ๆ เช้าที่เจ้าตื่นขึ้น ต้องระลึกไว้เสมอว่า "วันนี้เราจะต้องกระทำสิ่งที่มโนธรรมชมเชยเรา จะทำสิ่งที่พ่อพอใจ จะต้องทำสิ่งที่เพื่อน ครู และพี่น้องพอใจให้เราทำ" และจะต้องพยายามกระทำให้ใจกล้าแข็ง ตั้งปณิธานไว้ในใจเสมอว่า
"ข้าจะประกอบแต่ความดี สุภาพ กล้าหาญ อ่อนโยน ซื่อสัตย์ พยายามประกอบกรรมแต่ที่ดี เพื่อเวลาที่แม่จูบข้าทุกคืน ข้าจะได้กล่าวกับแม่ข้าได้ว่า "แม่จ๋า การจูบคืนนี้ยอดเยี่ยมและมีค่ากว่าคืนก่อน"
เมื่อไปอยู่ในโลกหน้า เจ้าจะต้องเป็นประเสริฐที่สะอาดบริสุทธิ์ดังทูตสวรรค์ ไม่ว่าจะเป็นเวลาใด จะต้องระลึกไว้ในใจดังนี้ อย่าลืมเสียเป็นอันขาด
จากแม่ของเจ้า"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น