ลูกช่างเหล็ก
๙ สิงหาคม
เป็นความจริง คำพูดของคุณพ่อถูกอย่างยิ่ง ยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้ายังเห็นค่าของการสมาคมกับอั๋นอีกคนหนึ่งด้วย เป็นความรู้สึกในใจรุนแรงกว่ารู้สึกในผู้อื่นเสียซ้ำไป อั๋นเป็นลูกช่างเหล็กผู้หนึ่ง เป็นเด็กที่มีรูปร่างผอมแห้ง นัยน์ตาโศก ขลาดต่อคนทุกคน ได้แต่พูดว่า "ขอโทษ ขอโทษ" เป็นเด็กขี้โรคออดแอด แต่หมั่นในการเรียนมาก พ่อเขาเมาทุกเย็น และมักจะตีเขาโดยไม่มีเหตุผล เหวี่ยงหนังสือและสมุดของเขากระจุยกระจายไปหมด อั๋นมักจะมีรอยช้ำเขียวหรือดำที่หน้าติดมาโรงเรียนเสมอ และบางทีหน้าบวมก็มี และร้องไห้จนตาแดงบ่อย ๆ แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ยอมบอกว่าเขาถูกพ่อตี
"พ่อตีเธออีกแล้วซิ" เมื่อมีเพื่อนพูดดังนี้ขึ้น เขาก็จะพูดขึ้นมาทันทีว่า "ไม่จริง ไม่จริง"
"วันหนึ่ง ครูเห็นสมุดเรียงความของเขาไหม้ไปตั้งครึ่งเล่ม ก็ถามเขาว่า
"นี่เธอทำไหม้ ใช่ไหม?"
"ครับ ครับ ผมทำมันตกลงไปในไฟ" เขาตอบ แต่ความจริงพวกเรารู้กันดีว่า ทั้งนี้ก็คงเนื่องจากพ่อเขาเมาและชนตะเกียงที่บนโต๊ะล้มลงนั่นเอง
ครอบครัวของอั๋นอยู่ในห้องเล็ก ๆ ไม่ไกลกับบ้านเราเท่าไรนัก คนเฝ้ายามมักเอาเรื่องต่าง ๆ ในบ้านของเขามาเล่าให้คุณแม่ฟังเสมอ วันหนึ่งพี่สมถวิลได้เห็นอั๋นร้องไห้ ได้ความว่าเขาไปขอเงินซื้อหนังสือไวยากรณ์ พ่อเขาเลยเตะตกบันไดมา พ่อเขาเอาแต่ดื่มสุรา ไม่ทำงาน ครอบครัวได้รับความอดอยากยากแค้นมาก อั๋นมักท้องแขวนมาโรงเรียนเสมอ บางครั้งก็ได้อาศัยขนมปังที่เสนาะแบ่งให้เขาบ้าง บางครั้งครูหญิงที่เคยสอนเขาในเวลาที่อยู่ชั้นปีที่ ๑ นั้นก็ซื้อผลไม้ให้เขากินบ้าง แต่เขาไม่เคยพูดว่า "ฉันหิว พ่อไม่ให้อะไรฉันกินเลย"
บางครั้งพ่อเขามีธุระผ่านมาทางหน้าโรงเรียนก็เลยมารับลูกเขาเหมือนกัน ขาสั่น หน้าตาดุ แต่ซีดขาว ผมยาว ปรกหน้าจนถึงลูกตา สวมหมวกเอียง ๆ พออั๋นเห็นพ่อเขาเดินมาตามถนน แม้จะกลัวจนตัวสั่น ก็ต้องวิ่งเข้าไปหาทันที ส่วนพ่อเขาไม่เหลียวแลลูกเขาเลย ดูเหมือนในใจเขาคิดถึงเรื่องอะไร ๆ ของเขาอยู่เช่นนั้น
น่าสงสารอั๋นมาก เขาต้องปะสมุดที่ขาดให้ดีหรือขอยืมหนังสือของคนอื่นมาอ่าน เสื้อผ้าที่ขาดก็ใช้เข็มเย็บเอาเองพอให้อยู่เท่านั้น สวมรองเท้าหลวม ๆ กางเกงก็ยาวรุ่มร่าม แขนเสื้อยาวจนต้องพับขึ้นมาถึงข้อมือเพียงแต่เห็นลักษณะดังนี้ก็น่าสงสารแล้ว แต่แม้จะเป็นดังนี้ก็ตาม เขาก็ยังขยันขันแข็ง ถ้าเขาสามารถเรียนอยู่ในบ้านของตนได้โดยสงบแล้ว ผลแห่งการเรียนของเขาจะต้องดีกว่านี้เป็นแน่
เช้าวันนี้ ที่หน้าเขามีรอยเล็บข่วนติดมาที่โรงเรียน เมื่อใคร ๆ เห็นเข้าก็ถามว่า
"นี่พ่อของเธอทำอีกแล้ว คราวนี้อย่าปฏิเสธเลย ผู้ที่ทำกับเธอดังนี้ ต้องเป็นพ่อของเธอแต่ ๆ ไปบอกกับครูใหญ่ซิ ครูใหญ่จะได้เรียกพ่อของเธอมาห้ามปรามเสียบ้าง"
อั๋นกระโดดขึ้นยืน หน้าแดง ตัวสั่น พูดด้วยความโกรธ "ไม่เป็นความจริงเลย พ่อไม่เคยตีฉันเลย"
แต่แม้เขาจะพูดดังนี้ พอเวลาเข้าห้องเรียน น้ำตาเขาได้หยดลงบนโต๊ะ เมื่อมีคะเห็นและมองดูเขา เขาก็กลั้นน้ำตาไว้ พยายามจะทำหน้าให้แช่มชื่น อั๋นผู้น่าสงสาร พรุ่งนี้ประดิษฐ์ อรรถ และหวัง จะมาที่บ้านเรา คิดว่าจะชวนอั๋นมาด้วย เชิญเขามากินอาหารกับเราสักครั้ง จะเองหนังสือให้เขาดู ให้เขาสนุกสนานให้เต็มที่ จะเอาผลไม้บรรกระเป๋าของเขาให้เต็มที่ทีเดียว ให้เขาได้มีความสุขร่าเริง สนุกสนานให้เต็มที่สักครั้งหนึ่ง อั๋นเด็กผู้น่าสงสาร อั๋นผู้อดทนและดีเสียจริง ๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น