แก่นถูกคัดชื่อออกจากโรงเรียน
๒๑ สิงหาคม
นักเรียนทั้งหมดในชั้น มีคนไม่ถูกนัยน์ตาข้าพเจ้าอยู่คนเดียว คือ แก่น เขาเป็นคนเลวจริง ๆ พ่อเขาต่อว่าเขากับครูถึงโรงเรียน เขาก็ยังเห็นเป็นสนุกไปได้ เมื่อเห็นใครร้องไห้ เขากลับหัวเราะ ทีเวลาอยู่ต่อหน้าเสนาะละยังกับหนูกับแมวทีเดียว แต่ชอบแกล้ง "ช่างปูนน้อย" มักจะรังแกซุ่นหลี เพราะมือเขาพิการ ชอบยั่วอั๋นเด็กซึ่งใคร ๆ ก็สงสาร แม้กระทั่งสันทัดซึ่งขาหักเพราะเข้าไปช่วยเหลือเด็กเล็กนั้น เขาก็ชอบล้อเลียน ชอบหาเรื่องกับผู้ที่อ่อนแอ เมื่อเกิดต่อสู้กันขึ้นก็โหดร้าย พยายามจะให้ฝ่ายตรงข้ามได้รับบาดเจ็บจึงยอมเลิก
ภายในแววตาที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกนั้น ดูเหมือนมีเงาแห่งความเจตนาร้ายแฝงอยู่ด้วย ซึ่งไม่เป็นที่น่าไว้วางใจ ไม่รู้จักเกรงใจใครทั้งนั้น กับครูเขาก็ยังหัวเราะใส่หน้าได้ ถ้ามีโอกาสก็ยังขโมยด้วย เมื่อถูกเขาจับได้ก็แก้ตัวไปอย่างน้ำขุ่น ๆ ชอบหาเรื่องทะเลาะกับคนอื่น เขามักเอาเข็มใหญ่มาโรงเรียนด้วย แล้วก็เที่ยวแทงคนเล่น ไม่ว่าจะเป็นกระดุมเสื้อของตนเองหรือของคนอื่นก็ตาม มักจะดึงเอาออกมาเล่นเสมอ
กระดาษหนังสือและสมุดของเขา ล้วนยู่ยี่ฉีกขาดและสกปรก ไม้บรรทัดของเขาละแหว่งและกร่อนเป็นฟันเลื่อยทีเดียว ด้ามปากกาถูกกัดเป็นรอยฟันกร่อนไปหมด บางเวลาก็กัดเล็บ เครื่องนุ่งห่มถึงไม่ขาดก็สกปรก ได้ยินว่าเพราะเขานี่แหละทำให้แม่เขาต้องกลุ้มใจจนเจ็บลง พ่อเขาเคยไล่ออกจากบ้านตั้งสามครั้งแล้ว แม่เขามักจะมาถามหาเขาที่โรงเรียนเสมอ ในเวลากลับ ก็มักจะต้องร้องไห้จนตาบวมกลับไป เขาเกลียดการเรียน เกลียดครู เกลียดเพื่อน บางครั้งครูแกล้งไม่เอาธุระเสีย เขาจะทำผิดอะไรบางอย่าง ก็ทำเป็นมองไม่เห็น เขาก็เลยเลวลงใหญ่ ครูพยายามแก้ด้วยความกรุณา แต่เขาก็ตอบแทนด้วยความเลว ในเวลาที่ครูดุเขา เขาก็เอามือปิดหน้าทำเป็นร้องไห้ แต่ความจริงเขากลับชอบใจ ครูเคยห้ามไม่ให้เขามาเรียนสามวัน เมื่อถึงกำหนดมาเข้าเรียนใหม่ก็เลยยิ่งดื้อและซนหนักขึ้นอีก วันหนึ่งประดิษฐ์ได้ตักเตือนเขาว่า "หยุดเกเรเสียทีเถิดแก่น เห็นไหมว่าเธอทำความยุ่งยากใจให้แก่ครูเพียงไร" แต่เขากลับขู่ประดิษฐ์ว่า จะเอาตะปูแทงท้องเสียด้วย
ในที่สุด วันนี้แก่นก็ได้ถูกไล่ออกเหมือนกับสุนัขตัวหนึ่ง ขณะที่ครูส่งร่างเรื่องสำหรับสนทนาประจำเดือนเรื่อง "เด็กคนกลอง" มาจะให้เสนาะคัดนั้น แก่นได้เอาประทัดลมปาลงบนพื้นกระดาน เสียงระเบิดดังสนั่นทั่วห้องเรียน เหมือนกับเสียงปทน ทุกคนต่างพากันตกใจ ครูโกรธมาก พูดอออกมาว่า
"แก่นออกไปจากห้องเรียนเดี๋ยวนี้"
"ไม่ใช่ผม" แก่นทำเป็นไม่รู้
"ออกไป" ครูพูด
"ผมไม่ยอม" แก่นค้าน
เหตุนี้ครูจึงโกรธจนลืมตัว เดินตรงเข้าไปยังม้านั่งของเขา จับแขนเขาดึงออกมาจากที่นั่ง แก่นกัดฟันต่อสู้ แต่กำลังของเขาก็ไม่สามารถที่จะต่อสู้กับครูได้ จึงถูกครูหิ้วออกจากห้องเรียนไปยังห้องครูใหญ่
สักครู่หนึ่ง ครูกลับมายังห้องเรียน นั่งลงที่โต๊ะเอามือกุมหัวไว้ไม่พูดอะไร ดูอ่อนใจและกลัดกลุ้มมาก เมื่อเห็นแล้วทำให้พวกเรารู้สึกไม่สบายใจไปกับครูด้วย
"ผลแห่งการเป็นครูมาตั้ง ๓๐ ปี เป็นเช่นนี้เอง" ครูพูดอย่างเศร้าโศกแล้วสั่นหัว
พวกเราต่างเงียบกันไปหมด มือของครูยังคงสั่นอยู่ด้วยความโกรธ รอยย่นที่หน้าผากเหมือนกับรอยแผลเป็น ทุกคนต่างพากันเสียใจไปด้วย ในขณะนั้น ประดิษฐ์ได้ลุกขึ้นพูดว่า
"คุณครูครับ อย่าเสียใจเลย พวกผมยังรักและเคารพครูทุกคน"
ครูนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วว่า
"เรียนหนังสือกันต่อไปเถิด"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น