นิสัยของประยูรยังไม่เปลี่ยนแปลงจากเดิม เช่นเมื่อวานนี้กำลังเรียนจรรยากันอยู่ ครูได้ถามประดิษฐ์ต่อหน้าครูใหญ่ว่าได้ท่องจำหัวข้อธรรม ในบทเรียนมาหรือเปล่า ประดิษฐ์ตอบว่ายังจำไม่ได้ ประยูรลุกขึ้นพูดว่า "ผมจำได้" แล้วหันไปยิ้มกับประดิษฐ์ พอดีในขณะนั้นมารดาของแก่นเข้ามาในห้องเรียน ประยูรจึงไม่มีโอกาสท่องบทเรียนนั้นให้ครูฟังได้
มารดาของแก่นเข้ามายืนนิ่งอยู่ ผมขาวยุ่งและดึงแก่น แก่นเพชร ลูกของแกซึ่งถูกไล่ออกเมื่อสัปดาห์ก่อนนั้นมาข้างหน้า พวกเราไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ในห้องเงียบกริบกันหมด น่าสงสาร! มารดาของแก่นได้คุกเข่าลงตรงหน้าครูใหญ่ พนมมือแล้วขอร้องว่า
"คุณครูใหญ่เจ้าขา ขอท่านจงได้เมตตาดิฉันบ้าง อนุญาตให้เด็กนี้มาโรงเรียนอีกเถิด ในระหว่างสามวันนี้ ดิฉันได้ซ่อนมันไว้ในห้อง ถ้าพ่อเขารู้เข้าแล้ว อาจจะฆ่าเขาเสียก็ได้ ดิฉันไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรแล้ว ขอความกรุณาทีเถิดเจ้าค่ะ"
ครูใหญ่พยายามจะพาแกออกไปข้างนอก แต่แกไม่ไป ได้แต่ร้องไห้อ้อนวอนอยู่ที่นั่นเอง
"โธ่เอ๋ย! คุณครูเจ้าขา ถ้าคุณครูทราบว่าเด็กคนนี้ ได้ทรมานหัวใจดิฉันมาเพียงไรแล้ว คุณครูก็จะต้องสงสารดิฉันมากทีเดียว ดิฉันหวังว่าเขาคงจะกลับตัวได้ ดิฉันนั้นน่ากลัวจะมีชีวิตอยู่ไปไม่ได้นานนัก แต่ดิฉันอยากจะได้เห็นเด็กนี้เปลี่ยนนิสัยได้ก่อนดิฉันตาย"
เมื่อพูดถึงตอนนี้ก็ร้องไห้จนพูดไม่ออก "ถึงอย่างไร ๆ มันก็เป็นลูกดิฉัน ดิฉันจึงต้องรักมัน.... ดิฉันจะต้องตายด้วยความทุกข์ทรมาน คุณครูเจ้าขาขอท่านจงนึกว่าเป็นการช่วยเหลือครอบครัวดิฉันทั้งหมดด้วยเถิด ขอให้เด็กนี้ได้เข้าเรียนอีกครั้งหนึ่ง โปรดเห็นแก่ดิฉันผู้มีกรรมเถิด" แล้วก็เอามือปิดหน้าร้องไห้
แก่นดูเหมือนไม่รู้สึกอะไร ก้มหน้านิ่งอยู่ ครูใหญ่มองดูแก่นแล้วคิดอยู่สักครู่หนึ่งพูดว่า
"แก่นไปนั่งยังที่เก่า"
แม่ของแก่นได้เอามือลงจากหน้า ได้แสดงความขอบอกขอบใจใหญ่โต ไม่ให้โอกาสครูใหญ่พูดอะไรเสียเลย แกเช็ดน้ำตาแล้วก็เดินออกไปที่ประตู แล้วหันมาพูดอย่างรีบร้อนอีกว่า
"จงเรียนต่อไปนะลูก.... เธอทั้งหลายขอจงอภัยให้แก่เขาด้วยเถิด.... ครูใหญ่ขอได้รับความขอบใจ ท่านได้ทำบุญไว้แล้ว... จงทำตัวให้เรียบร้อย.... ลานะเธอทั้งหลาย.... ขอบใจ ครูใหญ่ลาละค่ะ และโปรดอภัยหญิงมีกรรมเช่นดิฉันด้วย"
แกออกไปถึงหน้าประตู แล้วหันกลับมามองดูลูกอีกครั้งหนึ่ง หน้าซีดเชียว ร่างดูเหมือนก้มไปข้างหน้าเล็กน้อย หัวยังคงสั่นอยู่ พอลงบันไดก็ได้ยินเสียงไอของแก
ทั้งชั้นเงียบไปหมด ครูใหญ่มองดูแก่นสักครู่หนึ่ง แล้วใช้คำพูดอย่างหนักแน่นว่า
"แก่น เธอกำลังฆ่าแม่ของเธอ"
พวกเราต่างหันไปมองดูแก่น แต่แก่นผู้ซึ่งปราศจากความอับอายนั่งยิ้มเฉย
(อ่านต่อบทที่ ๔๑ "ความมุ่งหมาย")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น