ความรักชาติ
๒๔ สิงหาคม
"ประเสริฐ
เมื่อนิทานเรื่องเด็กคนกลองนี้ได้สัมผัสดวงใจของเจ้าแล้ว ก็คงเป็นการง่ายแก่เจ้าที่จะเรียงความเรื่อง "ความรักชาติ" สำหรับเอาคะแนนในการสอบไล่เป็นแน่ ทำไมเราจึงรักประเทศของเรา ปัญหาข้อนี้ คงจะเกิดคำตอบสำหรับเจ้า ขึ้นตั้งหลายร้อยข้อทีเดียว แต่สำหรับพ่อนั้น พ่อรักชาติไทย เพราะแม่ของพ่อเป็นคนไทย เพราะเลือดที่ไหลอยู่ในท่อโลหิตของพ่อเป็นเลือดไทย เพราะว่าดินแดนที่ฝังศพ หรืออัฐิของบรรพบุรุษของพ่อเป็นเมืองไทย เพราะเมืองที่พ่อเกิดเป็นเมืองไทย ภาษาที่พ่อพูดและหนังสือที่พ่อเรียนเป็นภาษาไทย พี่น้องของพ่อเพื่อนฝูงของพ่อ มหาบุรุษในสมัยของพ่อ ธรรมชาติอันสวยงามที่อยู่รอบข้างพ่อตลอดจนสิ่งที่พ่อรัก พ่อเรียนและพ่อชมเชยทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ล้วนเป็นไทย - ไทยทั้งสิ้น ฉะนั้นพ่อจึงรักชาติไทย พ่อจึงรักเมืองไทย
ความรักซึ่งเจ้ามีต่อชาติไทยเมืองไทยอย่างเต็มเปี่ยมนั้น ในเวลานี้ เจ้ายังไม่รู้สึกได้ อย่างแท้จริง ต่อเมื่อเจ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว นั่นแหละเจ้าจะรู้สึกได้เอง และถ้ายิ่งเจ้าไปอยู่ต่างประเทศเสียนาน ๆ เมื่อเจ้ากลับมา ยืนพิงแคมเรือบนดาดฟ้า มองดูภูมิประเทศของเรา ซึ่งค่อย ๆ โผล่ขึ้นจากขอบฟ้าแล้ว ขณะนั้นแหละความรู้สึกในมาตุภูมิของเจ้าจะทำให้เบ้าตาของเจ้าล้นไปด้วยน้ำตา และความรู้สึกนั้นจะจับขั้วหัวใจของเจ้า ในขณะที่เจ้าไปอยู่ ณ ต่างประเทศ ถ้าบังเอิญเจ้าได้ยินเสียงใครพูดภาษาของเจ้า เจ้าจะต้องแหวกฝูงคนเข้าไปหาเขาผู้นั้นทันที และถ้าเจ้าได้ยิน ชาวต่างประเทศพูดสิ่งที่เป็นอกุศลต่อประเทศของเจ้า เจ้าจะบังเกิดโทษะพลุ่งขึ้นทันทีทีเดียว เจ้าจะรู้สึกหยิ่งและภาคภูมิใจนัก ที่เจ้าจะได้พลีชีพเพื่อชาติของเจ้า เมื่อประเทศของเจ้าถูกชาติอื่นรุกรานเข้ามา โปรยกระสุนเข้ามาในมาตุภูมิของเจ้า เมื่อเจ้าได้เห็นกระบอกปืนของทหารเป็นเงารับกับแสงแดด เด็กหนุ่ม ๆ เดินไปอาสาสมัครกันเป็นหมู่ ๆ พ่อกอดลูกชายของเขาแล้วร้อง "ทำใจกล้าไว้ ๆ ๆ" แม่จูบลูกแล้วอวยพรให้มีชัย เจ้าจะรู้สึกรื่นเริงใจยิ่งนักเมื่อเจ้าบังเอิญได้มีโอกาสเห็นทหารที่อ่อนเพลียเดินแถวกลับ เสื้อผ้าขาด หน้าตาซูบซีด แต่คึกคัก นัยน์ตามีประกายแสดงความมีชัย เห็นธงทหารที่ถูกกระสุนปืนยิงจนขาดกระรุ่งกระริ่ง เห็นทหารที่มีผ้าพันหัว ชูแขนซึ่งเหลือแต่ข้างเดียวผ่านไปในหมู่ชนซึ่งเปล่งเสียงไชโยโห่ร้องโปรยดอกไม้ และยิ้มแย้มไปยังเขา ในขณะนั้นแหละเจ้าก็จะเข้าใจในความหมายแห่งความรักชาติได้จริง ๆ ในขณะนั้น เจ้าก็จะรู้สึกตัวว่าตนและประเทศได้ร่วมเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน นี่เป็นความสะเทือนใจอันยอดเยี่ยม
พ่ออยากจะได้เห็นเจ้าไปสงครามเพื่อชาติไทย เมืองไทย อยากจะได้เห็นเจ้ามีขัยกลับมาโดยสวัสดิภาพ เจ้าผู้ซึ่งเป็นเลือดเนื้อและดวงใจของพ่อ แต่ถ้าพ่อรู้ว่าการที่เจ้ากลับมาโดยสวัสดิภาพนั้น เพราะเจ้าหลีกเลี่ยงหน้าที่ของเจ้า เพราะเจ้ากลัวต่อความตายเพื่อประเทศของเจ้าเช่นนี้แล้วไซร้ พ่อของเจ้าซึ่งในเวลานี้ต้อนรับเจ้าด้วยความชื่นอกชื่นใจ ขณะเมื่อเจ้ากลับมาจากโรงเรียน ก็จะต้อนรับเจ้าด้วยความโศกสลดรันทดใจ พ่อจะหมดความรักในตัวเจ้า พ่อจะต้องตายเพราะความละอายนั้น เสียดแทงหัวใจพ่อเป็นแน่
จากพ่อของเจ้า"
(อ่านต่อบทที่ ๓๙ "ความริษยา")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น