สงวน "ช่างปูนน้อย
๑๑ กรกฎาคม
วันนี้ สงวนซึ่งมีนามสมญาว่า "ช่างปูนน้อย" มาที่บ้าน เขาสวมเสื้อเก่าของพ่อของเขา ซึ่งยังเปรอะด้วยผงหินและปูนทั้งตัว เขาได้มาถึงบ้านตามกำหนดเวลาที่นัดไว้ ข้าพเจ้ารู้สึกเบิกบานใจเหลือเกิน คุณพ่อก็ดีใจมาก
เขาเป็นเด็กที่มีมารยาทงามน่ารัก พอเข้าประตูก็ถอดหมวกซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่น ยัดเข้ากระเป๋าเดินเอื่อย ๆ เข้ามา เหมือนคนทำงานมาเหนื่อย ๆ วางหน้าตาเมฉย กวาดตามองดูทั่วห้อง พอเข้าไปในห้องอาหาร มองดูรอบ ๆ พอแลเห็นภาพตลกคนหลังโกงเข้า ก็ทำหน้ากระต่ายออกมา หน้ากระต่ายของเขานั้น ไม่ว่าใครเห็นเข้าแล้วเป็นต้องหัวเราะทุกคน
พวกเราเล่นก่อชิ้นไม้กัน เขาก่อเป็นรูปตึกและสะพานได้ดีเป็นพิเศษ เขาทำงานด้วยความอดทนและจริงจัง ลักษณะเหมือนกับผู้ใหญ่ เขาเล่นก่อชิ้นไม้ไปพลางแล้วเล่าเรื่องในบ้านของเขาให้ฟังว่า บ้านเขาเป็นบ้านเล็กอยู่กันครอบครัวเดียว ในเวลากลางคืนพ่อยังไปเรียนหนังสืออีกด้วย แม่รับจ้างซักเสื้อผ้า เราคิดว่าพ่อแม่คงรักเขามาก เพราะเสื้อผ้าของเขาแม้จะเก่าและขาดตรงรอยขาดก็ปะไว้อย่างเรียบร้อย และการเต่งตัวของเขา ถ้าไม่ได้ผ่านมอืแม่ของเขาก็คงแต่งไม่ได้เรียบร้อยเช่นนั้น เขาบอกว่า พ่อเขาเป็นคนมีรูปร่างสูงใหญ่ เวลาเข้าออกประตูต้องก้มศีรษะตามปกติเรียกเขาว่า "เจ้าหน้ากระต่าย" แต่ตรงข้าม ตัวเขาเล็กนิดเดียว
พอถึงเวลา ๔ โมง เราไปนั่งกินขนมปังทาเนยกันบนเก้าอี้ เมื่อทุกคนกินอิ่มและลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ว ข้าพเจ้าเห็นผงขาว ๆ ที่เสื้อของ "ช่างปูนน้อย" ติดอยู่ที่พนักเก้าอี้ ก็เอื้อมมือไปจะเช็ดมันเสีย แต่จะเป็นเพราะอะไรไม่ทราบ คุณพ่อได้จับมือข้าพเจ้าไว้ แล้วสักครู่หนึ่ง ท่านก็แอบไปเช็ดเสียเอง
ในขณะที่เรากำลังวิ่งเล่นกันอยู่ กระดุมเสื้อของ "ช่างปูนน้อย" หลุดออกมาลูกหนึ่ง คุณแม่ได้เย็บให้เขา "ช่างปูนน้อย" ยืนดูอยู่ข้าง ๆ หน้าแดง
ข้าพเจ้าเอาสมุดภาพตลากมาให้เขาดู เขาเลยทำหน้าต่างๆ เลียนแบบในสมุดนั้น ทำให้คุณพ่อหัวเราะใหญ่ ในเวลาที่จะกลับ เขารู้สึกเพลิดเพลินมาก ถึงแก่ลืมสวมหมวกที่ขาดแล้วของเขา เราออกไปส่งเขาถึงนอกประตู เขาได้ทำหน้ากระต่ายให้เราดู เพื่อเป็นการตอบแทน ชื่อจริงเขาชื่อสงวน ธรรมารักษ์ อายุ ๘ ปี ๘ เดือน
"ประเสริฐ
ในขณะที่เจ้าเอื้อมมือไป จะเช็ดฝุ่นที่พนักเก้าอี้นั้น เหตุใดพ่อจึงห้ามไว้ เจ้ารู้หรือไม่ ทั้งนี้ก็เพราะ ถ้าเจ้าเช็ดต่อหน้าเพื่อน ก็ไม่ผิดกับด่าเขาว่า "ทำไมเธอจึงทำเก้าอี้นั้นสกปรก" การทำเช่นนั้นไม่เป็นการสมควร เพราะข้อหนึ่ง เขาไม่มีเจตนาที่จะทำให้เปื้อน อีกข้อหนึ่งฝุ่นที่ติดตัวเขามานั้น เป็นสิ่งที่ติดมาเพราะพ่อเขาทำงาน สิ่งที่ติดมาในเวลาที่ทำงานนั้น ไม่ใช่เป็นสิ่งที่สกปรก มันเป็นเศษปูนสีหรือหินป่น ซึ่งไม่ใช่สิ่งสกปรก การทำงานไม่ใช่สิ่งที่น่ารังเกียจ เมื่อเห็นคนทำงาน เจ้าไม่ควรพูดว่า "สกปรก" และควรพูดว่า "เขามีรอยงานติดตัว" เจ้าจงอย่าลืมในข้อนี้เสีย เจ้าควรจะรัก "ช่างปูนน้อย" ผู้นี้ โดย ๑ เขาเป็นเพื่อนักเรียนของเจ้า และ ๒ เขาเป็นลูกของผู้ที่ทำงานกรรมกร"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น