ครูหญิง
๑๗ กรกฎาคม
วันนี้พนิชกลัวครูลงโทษ เขาเป็นทุกข์มาก แต่ครูก็ไม่มาโรงเรียน ซ้ำครูผู้ช่วยก็ไม่อยู่อีกด้วย และให้ครูทองดำ ครูหญิงที่มีอายุสูงสุดมาทำหน้าที่แทน ครูผู้นี้มีลูกอยู่สองคน ศิษย์ผู้หญิงของท่านที่เคยสอนมาได้มีลูกมีเต้ากันไปหลายคนแล้ว และลูกของศิษย์เหล่านั้น บัดนี้ก็มาเป็นศิษย์ของครูทองดำอีก
วันนี้ลูกของครูทองดำคนหนึ่งป่วย ท่านจึงเป็นห่วงมาก พอนักเรียนเห็นท่านเข้าก็พากันโห่ร้องขึ้น ท่านได้พูดขึ้นช้า ๆ ด้วยเสียงอันอ่อนโยนว่า "ขอให้พวกเธอจงเคารพต่อผมหงอกแล้วของฉันบ้าง ฉันนั้นไม่แต่เป็นครูของเธอเท่านั้น ยังเป็นแม่ของเธออีก" ทุกคนเลยเงียบไปหมด มีแต่แก่นเด็กแก่นแก้วคนเดียวเท่านั้น ยังคงล้อครูอยู่ด้วยเห็นเป็นการสนุก
ครูฉวีวรรณ ซึ่งเป็นครูประจำชั้นน้องข้าพเจ้านั้นไปสอนแทนที่ครูทองดำสองอยู่ และมีครูหญิงอีกคนหนึ่งซึ่งมีฉายาว่า "ยายชี" ไปสอนแทนครูฉวีวรรณ ครูหญิงคนนี้ตามปกติชอบแต่งตัวชุดดำเสมอ เป็นคนขาว ผมละเอียด เสียงไพเราะ แต่ดูท่าทางโศกเศร้าอยู่เสมอ มีนิสัยอ่อนโยน พูดอะไรก็ค่อย ๆ จนเกือบฟังไม่ชัด ไม่เคยเห็นทำเสียงดังหรือแสดงอาการโกรธเคืองใครเลย แต่เพียงแต่แกยกมือขึ้นห้ามเท่านั้น ไม่ว่าเด็กที่ซุกซนเพียงไร ก็ต้องรีบก้มหน้าเงียบลงทันที ในห้องเรียนของครูผู้นี้่นั้นเงียบเหมือนกับในวัด ฉะนั้นทุกคนจึงขนานนามว่า "ยายชี"
นอกนี้ยังมีครูหญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่เราชอบเหมือนกับดอกกุหลาบ ที่แก้มมีลักยิ้ม ครูเองเป็นคนร่าเริง นักเรียนก็เลยสนุกสนานไปด้วย ในเวลาพูดเสียงเหมือนกับระฆังเงิน พูดสูง ๆ ต่ำ ๆ เหมือนเสียงเพลง บางครั้งนักเรียนทำเสียงดัง ครูก็เอาไม้เคาะโต๊ะ หรือตบมือห้ามให้เงียบ ถึงเวลาโรงเรียนเข้าถ้าเด็กคนไหนไม่เข้าแถวเดินออกมาเสียก่อน ครูก็วิ่งไล่จับเหมือนเด็ก ๆ ครูมักจะช่วยสวมหมวกให้นักเรียน ใครไม่ได้ขัดกระดุมก็ขัดให้ เมื่อนักเรียนเดินกลับบ้านก็ตามออกมาส่งถึงถนน ด้วยกลัวพวกเด็ก ๆ จะไปวิวาทกันกลางถนน เมื่อพบผู้ปกครองของเด็กก็ขอร้องไม่ให้เฆี่ยนเด็ก ๆ เมื่อเด็กไอก็เอายาให้กิน วันไหนแดดร้อนจัดก็เอาร่มให้เด็กยืมกาง เด็กเล็ก ๆชอบกวนครู บ้างเข้าไปกอดครูขอให้ครูจูบ บ้างก็ดึงเสื้อนอก ล้อมหน้าล้อมหลัง แต่ครูก็ไม่เคยห้ามปรามเลย มักจะยิ้มและจูบเขาทุกคน ในเวลาที่ครูกลับบ้านนั้น ไม่ว่าเครื่องนุ่งห่มหรืออะไร ล้วนถูกเด็กทำเสียจนยุ่งเหยิงไปหมด แต่ครูก็ยังกลับไปบ้านโดยความร่าเริง เลิกจากสอนโรงเรียนนี้แล้ว ยังไปสอนการวาดเขียนที่โรงเรียนสตรีแห่งหนึ่งอีกด้วย กล่าวกันว่าครูผู้นี้ต้องทำงานเลี้ยงมารดาและน้องชายอีกคนหนึ่งด้วย
(อ่านต่อบทที่ ๒๘ "การเยี่ยมคนเจ็บ")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น