เสนาะ เพื่อนของข้าพเจ้า
๔ มิถุนายน
หยุดเรียนเพียงสองวันเท่านั้นรู้สึกเหมือนไม่ได้พบหน้าเสนาะเป็นเวลานาน ยิ่งคุ้นเคยกับเสนาะมากก็ยิ่งรู้สึกชอบมากขึ้น ไม่แต่ข้าพเจ้าเท่านั้น ทุกคนก็รู้สึกเช่นเดียวกัน นอกจากคนที่หัวสูงจึงเกลียดเสนาะ ไม่พูดกับเขา เพราะเสนาะไม่ยอมให้เขาขี่คอได้นั่นเอง ถ้าเด็กคนโตเงื้อมือจะตีเด็กคนเล็ก พอเด็กเล็กร้องเรียกชื่อเสนาะขึ้นเท่านั้น เด็กคนโตก็ต้องหดมือทันที
พ่อของเสนาะเป็นพนักงานขับรถไฟ เมื่อเล็ก ๆ เสนาะเจ็บป่วยออดแอด ฉะนั้นจึงมาเข้าเรียนเมื่อโต ในชั้นเดียวกับเราเสนาะมีรูปร่างสูงที่สุด และเข็งแรงที่สุด เขาสามารถยกเก้าอี้ได้โดยมือเดียว กินอะไรต่ออะไรเก่ง เป็นคนที่มีนิสัยดีมาก ไม่ว่าดินสอ ยางลบ กระดาษ มีด ยอมให้เพื่อนยืมหรือให้เลยได้ทั้งนั้น เวลาเรียนไม่พูด ไม่หัวเราะ นั่งเงียบอยู่บนม้านั่งซึ่งเล็กไม่สมตัว เหนือไหล่ทั้งสองคือหัวที่ค่อนข้างโต หลังค่อมเล็กน้อย ในเวลาที่ข้าพเจ้ามองดูหน้าเขา เขายิ้มเสียจนตาหรี่ลงไปครึ่งหนึ่งเหมือนกับจะบอกว่า "ประเสริฐ เราเป็นเพื่อนกันนะ"
พวกเรา พอเห็นหน้าเสนาะเข้าก็ต้องหัวเราะกับเขาทุกที รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง เสื้อกางเกงแขนเสื้อดูเล็กและสั้น ส่วนหมวกก็เล็กเสียจนเกือบจะสวมไม่ลง เสื้อนอกมีรอยปะ รองเท้าก็ขาด แต่หน้าตาของเขานั้นไม่ว่าใครก็อยากนั่งใกล้ชิดเขาทั้งนั้น เขาทำเลขได้ดี มักใช้หนังแดงผูกหนังสือ เขามีมีดตัดกระดาษใหญ่เล่มหนึ่ง ที่ด้ามมีหอยฝังอยู่ ซึ่งเขาเก็บได้ในทุ่งเมื่อคราวทหารซ้อมรบใหญ่เมื่อปีก่อน ครั้งหนึ่งมีดนี้ได้บาดนิ้วเขาลึกเกือบถึงกระดูก แต่เขาไม่ได้ปริปากให้ใครรู้สักคน ใครจะหัวเราะเยาะเย้ยหรือล้อเลียนเขาอย่างใด เขาก็ไม่โกรธ แต่ในเวลาที่เขาจะพูดอะไรถ้ามีคนไปว่า "โกหก" เขาจะฉิวขึ้นมาทันที หน้าตาแดง อาจจะทุบม้านั่งพังได้
วันเสาร์วันหนึ่ง เขาเห็นนักเรียนชั้นปีที่ ๒ คนหนึ่งทำสตางค์หายไป ไม่มีจะซื้อสมุด ยืนร้องไห้อยู่กลางถนน เขาก็เอาสตางค์ให้เด็กคนนั้น ในวันเกิดของแม่เขา เขาได้เสียเวลาเขียนจดหมายอวยพรมารดาเขาฉบับเดียวถึง ๓ วัน เป็นจดหมายยาว ๘ หน้ากระดาษ รอบข้างกระดาษ ยังได้ใช้ปากกาวาดลวดลายต่าง ๆ เสียสวยงาม ครูชอบมองดูเขาในเวลาที่เดินผ่านเขาไป มักใช้มือตบต้นคอเขาเบา ๆ ข้าพเจ้าชอบเสนาะมากเมื่อเวลาที่ข้าพเจ้าจับมือเขา ข้าพเจ้ารู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง มือของเขาเมื่อมาเทียบกับมือเราก็เหมือนกับมือผู้ใหญ่ ข้าพเจ้าเชื่อแน่ว่าเสนาะอาจยอมเสียสละชีวิตตนเพื่อช่วยเหลือเพื่อนได้ทุกเมื่อ จิตใจชนิดนี้เราจะเห็นได้อย่างชัดแจ้งจากนัยน์ตาของเขา และจากเสียงอันดังและกังวานของเขานั้น ใคร ๆ ก็ย่อมรู้ได้ว่าเขามีหัวใจอันสุภาพเพียงไร
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น