มิถุนายน
เด็กรับจ้างขัดรองเท้า
๑ มิถุนายน
เมื่อบ่ายวานนี้ ไปโรงเรียนสตรีที่ใกล้เคียงแห่งหนึ่ง เนื่องด้วยครูของพี่สมถวิลต้องการจะอ่านเรื่อง "เด็กผู้รักชาติ" ฉะนั้นจึงได้เอาไปให้ ในโรงเรียนนั้นมีนักเรียนอยู่ประมาณ ๗๐๐ คน ในเวลาที่ข้าพเจ้าไปนั้น โรงเรียนกำลังเลิกเรียนเพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุด พวกนักเรียนกำลังเดินกลับบ้านด้วยความดีใจ ณ ที่นั่นได้เห็นเรื่องที่น่าชมอย่างหนึ่ง
ที่มุมถนนข้างโรงเรียน มีเด็กรับจ้างขัดรองเท้าหน้าตาดำมอมแมมคนหนึ่ง เขายังเป็นเด็กอยู่ มือหนึ่งยันไว้กับฝา อีกมือหนึ่งกุมหัวไว้ ยืนก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่นั่น มีนักเรียนหญิงชั้นมัธยมปีที่ ๓ สองสามคนเดินเข้าไปถามเขาว่า "มีเรื่องอะไรหรือ ? เหตุใดจึงร้องไห้? " แต่เขาก็ไม่ตอบยังคงร้องไห้อยู่เรื่อย
"นี่! บอกกับพวกเราซิว่ามีอะไร ? เหตุใดจึงร้องไห้? เด็กหญิงถามอีก เขาจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ร้องไห้ พลางบอกว่า เขาไปเที่ยวรับจ้างขัดรองเท้าได้ค่าจ้างมา ๓๐ สตางค์ แต่ไม่รู้ว่ามันรั่วจากกระเป๋ากางเกงเมื่อไร แล้วก็ชี้ให้ดูกระเป๋ากางเกงที่ขาด เขาว่าถ้าไม่มีสตางค์ เขาก็ไม่กล้ากลับไปบ้าน
"รายเขาจะตีฉัน" เขายังคงร้องไห้อยู่เรื่อยแล้วฟุบหน้าลงกับแขน แสดงอาการเศร้าโศก พวกนักเรียนได้ล้อมดูเด็กนี้ด้วยความสงสาร ในขณะนั้น นักเรียนอีกหลายคนได้หอบหนังสือมุงกันเข้ามา เด็กหญิงผูกโบว์เขียวคนหนึ่งควักสตางค์ออกมาจากกระเป๋าสองอันแล้วว่า
"ฉันมีสองสตางค์เท่านั้น พวกเราใครมีเท่าไร รวมๆ กันเข้าให้เด็กคนนี้กันเถิด"
"ฉันมีอยู่สองสตางค์" คนสวมเสื้อแดงพูด "ถ้าเอามารวมกันเข้าก็คงได้ ๓๐ สตางค์แน่" แล้วก็เรียกพวกนักเรียนอื่น ๆ ว่า "สายสวาท สมศรี สมพร ใครมีสตางค์บ้างคนละสตางค์สองสตางค์ เอาออกมา"
ความจริง มีหลายคนที่ตั้งใจจะซื้อดอกไม้หรือสมุด เมื่อได้ยินดังนั้นต่างก็หยิบสตางค์เหลืออยู่ คนละสตางค์สองสตางค์ออกมาให้ เด็กหญิงที่ผูกโบว์เขียวรวมสตางค์แล้วนับดัง ๆ
"๘ สตางค์ ๑๐ สตางค์ ๑๕ สตางค์ ยังไม่พอ" ในขณะนั้น มีเด็กหญิงคนหนึ่งโตแล้วเดินเข้ามาและหยิบสตางค์ ๑๐ อันหนึ่งยื่นให้ ทุกคนต่างดีใจมาก แต่ยังขาดอีก ๕ สตางค์
"แน่ะ นักเรียนขั้นมัธยมปีที่ ๔ มาแล้ว พวกนั้นคงมีแน่" เด็กคนหนึ่งพูด เมื่อพวกนักเรียนมัธยมปีที่ ๔ มาถึงก็เข้ามามุงถามเรื่องราว เด็กรับจ้างขัดรองเท้าผู้น่าสงสารได้ถูกล้อมอยู่ในหมู่เครื่องแต่งตัวที่สวยงาม ริบบิ้น โบว์ผมและส้นผมซึ่งปลิวสะบัดไปลม เป็นภาพที่น่าดูยิ่งนัก สตางค์ทั้งหมดหลังจากที่ได้รับจากนักเรียนที่มาทีหลัง เมื่อได้รวบรวมเข้าแล้ว ยังเกิน ๓๐ สตางค์เสียด้วยซ้ำ เด็กเล็ก ฟ ที่ไม่มีสตางค์ต่างก็เบียดเข้าไปเอาดอกไม้ให้แทน ในขณะนั้นคนเฝ้าประตูโรงเรียนได้ออกมาร้องบอกว่า "ครูใหญ่มาแล้ว" พวกนักเรียนหญิงเลยหนีกันไปหมด เหลือเด็กรับจ้างขัดรองเท้ายืนอยู่กลางถนนคนเดียว เช็ดน้ำตาด้วยความดีใจ ในมือเต็มไปด้วยสตางค์ ตามรูกระดุม กระเป๋าเสื้อ หมวกเต็มไปด้วยดอกไม้ และยังมีดอกไม้ที่ร่วมกระจายรอบตัวอยู่เกลื่อนกลาด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น