ครูของเรา
๑๘ พฤษภาคม
วันนี้รู้สึกชอบครูใหม่ของเราขึ้นบ้าง เมื่อพวกเราเข้าห้องเรียน ครูนั่งอยู่ที่นั่นแล้ว นักเรียนที่ครูสอนมาเมื่อปีก่อนมักจะโผล่เข้ามาทางประตูเพื่อทักทายกับครู "สวัสดีขอรับ คุณครู" "คุณครูสินธุ์ ขอรับ สวัสดี" บางคนเข้ามาคำนับครูแล้วก็รีบออกไป ทั้งนี้เห็นได้ว่านักเรียนเก่าทุกคนรักครูผู้นี้ และยังอยากจะได้มาเรียนกับท่านอีกทั้งนั้น ครูก็พูด "สวัสดี" และก้มศีรษะนิด ๆ แต่ไม่ได้หันไปมองหน้านักเรียนเหล่านั้นเลย ถึงแม้จะยิ้มรอยย่นที่หน้าผากก็ยังทำให้เค้าหน้าขรึมอยู่อย่างเดิมนั่นเอง และยังหันหน้ามองออกไปทางหน้าต่าง จ้องดูหลังคาบ้านตรงข้าม ดูเหมือนการทักทายของนักเรียนเหล่านี้แทนที่ครูจะชื่นอกชื่นใจ กลับจะเป็นเรื่องกวนใจ แล้วครูก็หันมาจ้องดูเราทีละคน ๆ ขณะเมื่อครูบอกคำบอกแก่เรานั้น ครูลงมาเดินตรวจดูตามโต๊ะ และเมื่อเห็นว่านักเรียนคนหนึ่งตามหน้าเป็นเม็ดผื่นแดง ๆ ก็หยุดบอกคำบอกเอามือทั้งสองจับศีรษะของเขา และถามว่าเป็นอะไรแล้วคลำดูที่หน้าผากว่าจะร้อนหรือไม่ ในขณะนั้นมีนักเรียนคนหนึ่งนึกว่าครูไม่เห็น ได้กระโดดขึ้นยืนบนม้านั่งเชิดหุ่นกระบอกเล่น ครูหันหน้าไปดู นักเรียนจึงรีบนั่งโดยเร็ว ก้มหน้าเตรียมรับโทษ แต่ครูเพียงเอามือพาดลงบนศีรษะแล้วพูดว่า "ต่อไปอย่าทำเช่นนี้อีก" แล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรอีก
ครูกลับไปที่โต๊ะบอกคำบอกจนเสร็จ เมื่อเสร็จแล้วครูก็จ้องดูเราอีก ไม่ได้พูดว่ากระไร สักครู่หนึ่งจึงกล่าวกับพวกเราด้วยเสียงชัดเจนและจับใจว่า
"ทุกคนจงฟังคำพูดของครู ต่อไปนี้เราจะต้องอยู่ร่วมกันตลอดปี ฉะนั้นขอให้พวกเราผ่านปีนี้ไปด้วยดี ทุกคนจะต้องหมั่นเรียนและเรียบร้อย ครูไม่มีครอบครัวเลย พวกเธอทุกคนนี่แหละคือครอบครัวของครู เมื่อปีกลายนี้ครูยังมีมารดาอยู่ แต่ท่านได้ถึงแก่กรรมเสียแล้ว ทิ้งครูไว้คนเดียว นอกจากพวกเธอแล้ว ครูไม่มีญาติพี่น้องอีกเลยในโลกนี้ นอกจากพวกเธอแล้ว ครูไม่มีใครที่จะรัก ขอให้เธอถือว่าเป็นลูกของครู ครูอยากให้พวกเธอดีทุกคน และขอให้พวกเธอรักครูบ้าง ครูไม่ชอบทำโทษใครทั้งนั้น ขอให้พวกเธอแสดงกับครูด้วยน้ำใจอันแท้จริง โรงเรียนของเราจะได้เป็นครอบครัวขึ้น พวกเธอจะได้เป็นผู้ประเล้าประโลมครูและให้เกียรติแก่ครู ครูไม่ได้ต้องการให้พวกเธอให้สัญญาแก่ครูด้วยวาจา ครูรู้แน่ ๆ แล้วว่า ในใจของพวกเธอคงได้ตอบครูแล้วว่า "ยินดี" ครูขอขอบใจพวกเธอทุกคน"
ในทันใดนั้น ระฆังเลอกดรงเรียนก็ลั่นขึ้น พวกเราทกุคนลุกออกจากที่นั่งด้วยอาการสงบเสงี่ยม นักเรียนคนที่กระโดดขึ้นเชิดหุ่นกระบอกเมื่อสักครู่นี้นั้น ได้เดินเข้าไปหาครู สารภาพด้วยเสียงสั่นว่า "คุณครูขอรับ ขออภัยให้ผมสักครั้งหนึ่งเถิด" ครูลูบผมเขาแล้วพูดว่า "กลับบ้านเถิดเด็กดีของครู"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น