อุบัติเหตุ
๒๑ พฤษภาคม
ปีนี้พอเริ่มเปิดเรียนก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นทีเดียว วันนี้ขณะที่เดินไปโรงเรียน กำลังคุยกับคุณพ่อถึงเรื่องที่ครูกับเราอยู่นั้น ก็ได้เห็นตามถนนมีผู้คนแตกตื่นวิ่งเข้าไปในประตูโรงเรียน คุณพ่อพูดขึ้นว่า
"มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแล้ว เพิ่งจะเริ่มเปิดโรงเรียนเท่านั้นไม่เหมาะเลย"
เราหลีกเข้าไปในโรงเรียน เห็นในห้องใหญ่เต็มไปด้วยผู้ปกครองและเด็ก ๆ ซึ่งไม่ยอมเข้าห้องเรียน ต่างพากันวิ่งไปยังห้องอาจารย์ใหญ่ และได้ยินพวกเขาพูดกันว่า "น่าสงสาร" "น่าสงสารสันทัดเหลือเกิน"
ครูใหญ่และพบตำรวจผู้หนึ่งอยู่ในหมู่คนเหล่านั้น เรามองเห็นหัวล้านของครูใหญ่ได้ชัด ต่อมามีคนสวมหมวกถือร่วมยาเข้ามา แล้วได้ยินกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า "หมอมาแล้ว" คุณพ่อถามครูคนหนึ่งว่า "เรื่องอะไรกัน" ครูคนนั้นตอบว่า "เด็กถูกรถทับ" อีกคนหนึ่งเสริมว่า "กระดูกเท้าแตก" เรื่องก็คือว่าสันทัดเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ ๒ ในขณะที่กำลังเดินมาโรงเรียน ได้เห็นนักเรียนเล็กในชั้นประถมคนหนึ่งวิ่งห่างออกไปจากมารดาของเขาไปล้มลงกลางถนน ในขณะนั้นมีรถเมล์คันหนึ่งแล่นมาด้วยกำลังเร็วในระยะใกล้ชิด สันทัดเห็นเด็กนั้นจะถูกรถทับจึงได้กระโดด เข้าไปช่วยอุ้ม เด็กคนนั้นออกมาพ้นอันตรายได้ แต่ตนเองถอยไปไม่ทันพ้น รถก็ทับเอาขาขอตนเองเข้า สันทัดเป็นบุตรของร้อยเอกทหารปืนใหญ่คนหนึ่ง
ในขณะที่กำลังฟังครูเล่าเรื่องอยู่ ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเบียดหมู่คนเข้ามาในห้องใหญ่นั้น เหมือนกับคนเสียสติ หญิงนั้นคือมารดาของสันทัด และมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งวิ่งเข้าไปกอดมารดาสันทัด แล้วร้องไห้ คนหลังนี้คือมารดาของเด็กที่สันทัดได้ช่วยให้พ้นอันตราย พวกเราอยูนอกวงได้ยินแต่เสียงร้องไห้รำพันว่า "โธ่ สันทัดลูกของแม่"
ทันใดนั้น ได้มีรถมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน ครูใหญ่อุ้มสันทัดออกมา สันทัดเอาหัวอิงไว้กับบ่าครูใหญ่ หน้าซีดเชียว นัยน์ตาหลับ ทุกคนต่างยืนนิ่ง ได้ยินแต่เสียงร้องไห้ของมารดาสันทัด ต่อจากนั้นครูใหญ่อุ้มเด็กคนเจ็บชูขึ้นในใคร ๆ ดู เหล่าผู้ปกครองนักเรียนและครูต่างร้องพร้อมกันว่า "กล้าหาญเหลือเกิน สันทัดผู้น่าสงสาร" นักเรียนที่อยู่ใกล้ ๆ ครูต่างเข้าไปจับมือสันทัด ในขณะนั้นสันทัดได้ลืมตาขึ้น แล้วกล่าวว่า "กระเป๋าหนังสือของผมล่ะ" มารดาของเด็กที่ได้รับความช่วยเหลือได้ชูกระเป๋าให้ดูแล้วกล่าวว่า "ฉันจะถือไปให้เองพ่อคุณ" มารดาของสันทัดได้รับความปลอบโยนจนคลายความโศกเศร้าลงบ้างแล้ว และพากันออกมาที่ประตูโรงเรียน ครูใหญ่ค่อย ๆ วางสันทัดลงบนรถด้วยความระมัดระวัง รถก็ค่อย ๆ เคลื่อนไปแล้วพวกเราต่างพากันเข้าห้องเรียนด้วยความเงียบเหงา.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น