การกระทำอันน่าสรรเสริญ
๒๖ พฤษภาคม
เช้าวันนี้เองที่เสนะได้แสดงให้เราเห็นว่าเขาเป็นคนเช่นไร วันนี้เนื่องด้วยครูหญิงซึ่งเคยสอนเราอยู่ในชั้นมัธยมปีที่ ๑ นั้น ได้เรียกข้าพเจ้าไปถามว่า เวลาไหนข้าพเจ้าและพี่สมถวิลอยู่บ้าน ท่านไปเยี่ยมจะได้พบกันพร้อมหน้า จึงทำให้ข้าพเจ้าเข้าห้องเรียนค่อนข้างช้าไปกว่าธรรมดา พอเข้าห้องเรียน... ครูยังไม่มา.... ได้เห็นเด็ก ๓-๔ คนกำลังล้อซุ่นหลี เด็กมือพิการ และมารดาเป็นแม่ค้าขายผักสด บ้างเอาไม้บรรทัดแหย่ บ้างเอาเปลือกถั่วขว้างหัว ว่าเขาเป็น "คนพิการ" เป็น "ปีศาจร้าย" และทำท่าแขนห้อยอยู่กับผ้าคล้องคอล้อเลียนเขา ซุ่นหลีนั่งหน้าซีดอยู่บนม้าคนเดียว ใช้สายตาวิงวอนในเชิงขอร้องให้สงบ แต่พวกนั้นเมื่อเห็นซุ่นหลีทำอย่างนั้นก็ยิ่งได้ใจ และล้อกันหนักขึ้น ที่สุดซุ่นหลีโกรธขึ้นมา จนตัวสั่นหน้าตาแดงหมด และขณะนั้นแก่นเด็กที่หน้าตาน่าเกลียดได้กระโดดขึ้นบนเก้าอี้ทำท่ากระเดียดกระจาดผักอย่างมารดาของซุ่นหลี มารดาของซุ่นหลีเคยรับซุ่นหลีกลับบ้านเสมอ เวลานี้ได้ยินว่ากำลังป่วยอยู่ นักเรียนที่เคยเห็นมารดาของซุ่นหลีแล้ว เมื่อเห็นท่าทางที่แก่นทำ ต่างก็หัวเราะกันหนักขึ้น ซุ่นหลีโกรธจนลืมตัว จึงเอากระปุกหมึกข้างแก่นโดยแรง แก่นหลบได้อย่างว่องไว ขวดหมึกจึงกระเด็นไปถูกหน้าอกครูที่กำลังเดินเข้ามาทางประตูพอดี
ทุกคนต่างวิ่งมานั่งที่ที่ของตนและนิ่งเงียบด้วยความตกใจ ครูเดินมาที่ข้างโต๊ะถามขึ้นด้วยเสียงอันขึงขังว่า "ใคร?" ไม่มีใครตอบ ครูยิ่งเสียงดังขึ้นอีกถามว่า "ใคร?"
ในขณะนั้น เสนาะดูเหมือนสงสารซุ่นหลีมาก จึงลุกขึ้นแล้วตอบอย่างหนักแน่นว่า "ผมเอง"
ครูมองไปทางเสนาะแล้วมองไปยังพวกนักเรียนอื่น ๆ ที่นั่งงงอยู่ พูดเบา ๆ ว่า "ไม่ใช่เธอ" สักครู่หนึ่งครูพูดขึ้นว่า "ครูจะไม่ทำโทษคนขว้าง ขอให้ยืนขึ้นเถิด" ซุ่นหลียืนขึ้น แล้วร้องไห้กล่าวกับครูว่า "พวกเขามารังแกผมและล้อผม ผมฉิวมาก จึงเอากระปุกหมึกขว้างไปโดยไม่รู้สึกตัว"
"ดีแล้ว นั่งลง คนที่ล้อซุ่นหลียืนขึ้น" เมื่อครูพูดจบนักเรียนทั้ง ๔ คน ก็ยืนขึ้น ก้มศีรษะ
"พวกเธอรังแกคนที่ไม่มีความผิด รังแกเด็กที่น่าสงสาร รังแกคนอ่อนแอ ผู้ไม่มีโอกาสป้องกันตัว การกระทำของพวกเธอเลงมาก เป็นการกระทำที่มนุษย์ถือว่าน่าอับอายที่สุด คนขี้ขลาด"
ครูกล่าวแล้ว เดินไปหาเสนาะซึ่งกำลังนั่งก้มหน้าอยู่ เอามือเชยคางเขาให้เงบหน้าขึ้น มองเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วพูดว่า "เธอมีจิตใจอันงามน่าชมมาก"
เสนาะเอียงเข้าไปใกล้หูครู กระซิบพูดอะไรกับครูเบา ๆ ครูได้หันไปยังนักเรียนผู้มีความผิดทั้ง ๔ นั้นแล้วกล่าวว่า "ฉันอภัยให้พวกเธอ"
(อ่านต่อ บทที่ ๗ "ครูหญิงประจำชั้นเก่าของเรา")
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น