เพื่อนนักเรียน
๒๕ พฤษภาคม
นักเรียนคนที่เอาดวงตราไปรษณียากรให้เด็กนครราชสีมาคนนั้น เป็นเพื่อนที่ข้าพเจ้าชอบพอที่สุดในชั้นเดียวกัน เขาชื่อเสนาะ เป็นผู้มีร่างใหญ่ที่สุดในชั้น อายุ ๑๔ ปี หัวโตไหล่กว้าง และเมื่อเวลายิ้มน่ารักมาก มีนิสัยเป็นผู้ใหญ่ เราได้รู้จักเพื่อนักเรียนด้วยกันมากขึ้นแล้ว คนที่ชื่ออัฐเราก็ชอบเหมือนกัน มักคุยเรื่องสนุกเสมอ บิดาของเขาเป็นพ่อค้าฝิ่น เมื่อคราวมหาสงครามได้เคยสมัครเป็นทหารอาสาไปในงานพระราชสงคราม ณ ทวีปยุโรป ได้ทราบว่าได้รับเหรียญถึงสามเหรียญ คนหนึ่งชื่อหวังเป็นเด็กหลังโก่ง ร่างกายอ่อนแอ สีหน้าซีดเขียว อีกคนหนึ่งชื่อประยูรแต่งตัวสวยงามหวีผมเรียบอยู่เสมอ ที่ข้างหน้าเรามีคนหนึ่ง ซึ่งมีฉายาว่า "ช่างปูนน้อย" เป็นบุตรของช่างปูน หน้ากลมเหมือนผลส้ม จมูกรั้น ทำหน้าเหมือนกระต่ายได้เก่งและมักจะทำให้เใคร ๆ ต้องหัวเราะเสมอ สวมหมวกเก่าเกือบขาดและสีตกซีด คนที่นั่งอยู่ข้าง "ช่างปูนน้อย" ชื่อพณิช เป็นเด็กจมูกโด่งและนัยน์ตาคมเหมือนกับเหยี่ยว เขามักจะมีปากกา ดินสอ และสมุดมาขายเสมอ ชอบเขียนหนังสือไว้บนเล็บ มีนิสัยเป็นเด็กเจ้าเล่ห์อยู่สักหน่อย และยังมีอีกคนหนึ่งชื่อสุนทร เป็นเด็กที่มีนิสัยเย่อหยิ่ง สองข้างของสุนทรมีเด็กสองคนที่น่าสงสาร คนหนึ่งชื่ออั่น เป็นบุตรช่างเหล็กสวมเสื้อแขนยาวรุ่มร่าม หน้าตาซีดเซียวเหมือนกับคนไข้ ขี้ขลาดต่อทุกอย่าง ไม่ค่อยจะหัวเราะ อีกคนหนึ่งชื่อซุ่นหลี แซ่อั้ง เป็นเด็กผมบางหน่อย มือข้างหนึ่งพิการ ห้อยไว้กับผ้าคล้องคอ ทราบว่าบิดาเขาไปเมืองจีน มารดาขายผักสดอยู่ที่ตลาด ที่ข้างซ้ายเรามีเด็กแปลกประหลาดคนหนึ่งชื่อเดช รูปร่างเตี้ยและอ้วน คอสั้นจนเกือบเหมือนกับไม่มีคอ เขาเป็นเด็กที่ดุอยู่สักหน่อย ไม่ค่อยพูดจากับใครดูเหมือนไม่เาอาใจใส่กับอะไรเสียทั้งนั้น เวลาครูสอนเขานิ่งฟังด้วยอาการตั้งใจ ตาไม่มองไปที่อื่นเลย คิ้วขมวดและปากหุบแน่น เวลานั้นถ้ามีใครพูดหรือทำเสียงเอะอะขึ้น เพียงครั้งหนึ่งสองครั้งเขายังพอทนนิ่งได้ แต่ถ้าถึงครั้งที่สามเขาก็จะฉิวขึ้นมาและทุบเอาทีเดียว คนที่นั่งอยู่ข้างเขาคือเด็กที่ไม่กลัวใคร มีลักษณะเป็นเด็กเกเรชื่อแก่น ได้ยินว่าถูกคัดชื่ออกมาจากโรงเรียนอื่น นอกจากนี้ยังมีพี่น้องอีกสองคนแต่งตัวเหมือนกัน ท่าทางก็เหมือนกัน ในเหล่าพวกเพื่อนนักเรียนนี้ที่หน้าตาดีและมีความรู้ดีที่สุดนั้่น ก็คือ ประดิษฐ์ รักธรรม ในปีนี้เขาคงสอบไล่ได้ที่ ๑ อีกเป็นแน่ ในเวลาที่ครูตั้งคำถามไม่มีผู้ใดตอบได้ เขามักจะตอบได้เสมอ แต่ที่เราชอบกันมากที่สุดคือ อั้น ลูกช่างเหล็ก สวมเสื้อยาว ท่าทางเหมือนกับคนไข้ เขามีนิสัยอ่อนโยนมาก ในเวลาที่เขาสนทนากับใคร หรือในเวลาที่ล่วงเกินผู้ใดก็ตาม เขาจะต้องกล่าวว่า "ขอโทษ" มักมองดูคนอื่นด้วยสายตาอันเศร้าและเซื่อมซึม ส่วนคนที่สูงใหญ่ที่สุดและดีที่สุดนั้นคือเสนาะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น