เด็กนครราชสีมา
๒๒ พฤษภาคม
ในที่สุดสันทัดจะต้องใช้ไม้เท้ายันจึงจะเดินได้ เมื่อตอนบ่ายวานนี้ ขณะที่ครูกำลังบอกข่าวนี้แก่พวกเรา ครูใหญ่ได้พาเด็กคนหนึ่งเข้ามาในห้องเรียน เป็นเด็กผิวดำคล้ำ ผมดก ตาโตดำเป็นมันและคิ้วดกดำ ครูใหญ่พาเด็กคนนั้นมาส่งให้ครูกระซิบอะไรเบา ๆ กับครู ๒-๓ คำ แล้วออกไป เด็กนั้นกวาดตามองดูทุกสิ่งในห้องด้วยนัยน์ตาอันดำและโตของเขา ครูจูงมือเขามายืนหน้าชั้น แล้วกล่าวแก่พวกเราว่า
"พวกเราทุกคนควรดีใจ ที่วันนี้มีเพื่อนใหม่คนหนึ่งมาจากจังหวัดนครราชสีมา ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่หลายร้อยกิโลเมตร มาร่วมเรียนกับเราในโรงเรียนนี้ เนื่องด้วยเขามาจากเมืองไกล เธอทุกคนจงรักเพื่อนร่วมชาติของเราคนนี้เป็นพิเศษ บ้านเดิมของเขาเคยมีประวัติอันกระเดื่องนามมาแล้ว เป็นที่กำเนิดของวีรสตรีผู้มีนามอุโฆษและทหารที่กล้าหาญและเป็นที่น่าเที่ยวแห่งหนึ่ง มีป่าไม้ มีภูเขา และเป็นที่ราบสูง ขอพวกเราจงรักเพื่อนผู้นี้ของเราให้มาก พยายามให้เขาลืมว่าเขาได้ห่างบ้านของเขามาไกลให้เขารู้สึกว่าในประเทศไทยนี้ เด็กไทยไม่ว่าจะไปอยู่ในโรงเรียนหรือในที่ใด ๆ จะพบแต่เพื่อนร่วมชาติที่มีไมตรีจิตทั่งนั้น"
เมื่อครูกล่าวเสร็จแล้ว ก็ชี้ที่ตั้งแห่งจังหวัดนครราชสีมาในแผนที่ไทยแผ่นใหญ่ ซึ่งแขวนไว้บ้างพนังตึกให้เราดู แล้วก็เรียกด้วยเสียงอันดังว่า
"ประดิษฐ์ รักธรรม" ประดิษฐ์เป็นผู้ที่ได้รับรางวัลที่ ๑ ทุกครั้ง และประดิษฐ์ก็ลุกขึ้นยืน
"มานี่" ครูเรียกประดิษฐ์ออกจากที่นั่งไปยืนอยู่ตรงหน้าเด็กคนนั้น
"เธอเป็นหัวหน้าชั้น" ครูกล่าวกับเขา "จงกล่าวคำต้อนรับเพื่อนนักเรียนใหม่คนนี้ ในนามแห่งลูกพระนครต้อนรับลูกนครราชสีมา"
เมื่อประดิษฐ์ได้ยินครูพูดดังนี้ ก็เข้าไปกอดคอเด็กใหม่คนนั้น กล่าวด้วยเสียงอันแจ่มชัดว่า "ขอต้อนรับเพื่อนใหม่ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง" เด็กผู้นั้นก็กอดประดิษฐ์ พวกเราต่างปรบมือขึ้นพร้อมกัน แม้ครูจะพูดว่า "เงียบ ๆ การปรบมือในห้องเรียนใช้ไม่ได้" แต่ก็เห็นได้ชัดว่าตัวครูเองชอบใจมาก และเด็กผู้นั้นก็พอใจ เมื่อครูจัดที่ให้นั่งแล้วเด็กนั้นก็นั่งลง แล้วครูก็กล่าวอีกว่า
"พวกเราจงจำคำพูดของครูที่ได้พูดไว้ เด็กนครราชสีมาหรือเด็กพระนคร ถึงจะอยู่ที่ไหนก็คือบ้านของเราทั้งนั้น ประเทศไทยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน จะแบ่งแยกไม่ได้ ชาวไทยทุกคนย่อมเป็นพี่น้องในครอบครัวเดียวกันทั้งสิ้น ฉะนั้นทุกคนจะต้องเคารพรักใคร่ซึ่งกันและกัน ถ้าผู้หนึ่งผู้ใดเห็นว่าเขามิใช่คนไทยแล้วกระทำมิชอบต่อเพื่อนนักเรียนใหม่นี้ ผู้นั้นไม่ควรค่าที่จะเงยหน้าขึ้นมองดูธงไตรรงค์ร่วมกับพวกเราเลย"
เมื่อเด็กผู้นั้นได้นั่งลงยังที่เรียบร้อยแล้ว นักเรียนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กับเขา บ้างเอาปากกาให้บ้างให้รูปภาพ และบ้างก็ให้ดวงตราไปรษณียกร
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น